Sporun kimyasıyla oynamayın: Astana’daki çöküş ve minderin ardındaki hakikat

“Minder devrim bekler” diyerek ata sporumuz güreşin röntgenini çektiğim son yazımdan sonra adeta bir iletişim patlaması yaşadım. E-postalar, telefonlar, mesajlar ve art arda gelen kritik bilgilendirmeler… Gördüm ki minderde biriken dertler, sanılandan çok daha derin.

Gelen tepkileri incelerken hissettiğim duygu tam bir hayal kırıklığı ve şaşkınlık karışımı oldu. Tam bilgiye sahip olmadan kesin hükümler vermenin insanı ne kadar büyük bir yanılgıya sürükleyeceğini bir kez daha anladım. En çok da yaşanmış apaçık gerçeklerin hiç yaşanmamış gibi halının altına süpürülmesine, olayların çarpıtılarak sporun o sığ siyasi hesaplara alet edilme çabasına şaşırdım. Kulaklarıma çalınan iddialar o kadar yoğundu ki, bir süre sonra gerçeğin nerede bittiğini, spekülasyonun nerede başladığını ayırt etmekte zorlandım.

Malum, ağzı olanın konuştuğu, her kafadan bir sesin çıktığı bir iklimdeyiz. Bu bilgi kirliliği içinde kimin iyi niyetle çözüm aradığını, kimin kötü niyetle kaos beslediğini çözmek de bir o kadar güçleşiyor. Tam bu karmaşanın ortasında düşünürken, Platon’un (Eflatun) o zamansız eseri Devlet’teki "ideal devlet" ve adalet arayışı geldi aklıma. Platon, doğru bir yönetim için adaletin sağlanmasını ve yönetimin bilgelikle buluşmasını şart koşar. Bugün sporumuzu yönetenlerin en çok muhtaç olduğu şey de tam olarak budur: Bilgelik ve adalet.

Astana’daki başarısızlığın perde arkasını araladığımda karşıma çıkan tablo, madalyaların çok ötesinde idari ve sistemsel bir çöküşü barındırıyor. Astana, tesadüfi bir kayıp değil; liyakatsizliğin, yanlış planlamanın ve sporcuların üzerindeki anlamsız yönetimsel baskıların minder üstüne yansıyan kaçınılmaz bir sonucudur. Sporcular teknik ve fiziksel olarak değil, perde arkasındaki yönetsel krizler ve iç çekişmeler nedeniyle zihnen mağlup edilmişlerdir. Kazanılan bireysel başarılar bu yapısal enkazı gizlemeye yetmediği gibi, Astana'da alınan ağır sonuçlar da minderde acil bir zihniyet devriminin şart olduğunu tüm çıplaklığıyla göstermektedir.

Buradan yetkililere ve karar vericilere açık bir çağrıda bulunmak istiyorum: Lütfen sporun kimyasıyla oynamayın.