“İyi ki tereddüt etmemişim yola çıkarken. Gülşah’ımın hakkını da yememek lâzım tabii. O da vakarla karşıladı bu ayrılığı!"
Doğan Bey düşüncelere dalmıştı yine:
"Eğer ömrüm kâfi gelmez, maksadıma kavuşamazsam, bilinsin ki çok üzgün olarak âhirete gitmiş olacağım. Teselli olabileceğim tek şey ise mensubu olmakla iftihar ettiğim milletimdir. Onların içinden daha inançlı ve daha güçlü binlerce Doğan çıkacak mutlaka. Sultan’ımızın dirayeti, milletimin azmi, sınırsız sabrı kötüleri ve kötülükleri ezim ezim ezecek, sürüm sürüm süründürecek, kahr-ı perişan edecek, zulüm payidar olmayacaktır asla.”
Doğru itikat yoksa, elbet temelsizsiniz,
İslam’ı öğrenince, artık temel sizsiniz!
“Ha şunu peşinen söyleyeyim. Öldürmenin çare olmadığına da inananlardanım. Biri gider, bini gelir. Bu hakikati bile bile dallarını budaklarını kırmak, kollarını kanatlarını kesmek ve köklerini kurutmak için gidiyorum işte. Hainler, melunlar, ağızlarından alevler saçan yedi başlı ejderha olsalar bile benim gazabımdan kurtulamayacak. Kendimi helâk ederim. Allah korusun. Onları mahv-ı perişan etmeden dönmem evvel Allah. Nem var, nem yok her şeyimi bu uğurda fedâ etmeye hazırım. İşte ispatı. Dünyanın en güzel, en mahir, en sadık taze gelinini önce Allah’a, sonra ihtiyar ebeveynlerine emanet ettim. Arkama bakmadan çıktım yola. İçim ‘cız!’ etse de dönüp gözyaşlarımı göstermedim. Başım dik, sesim gür, mertçe, inançla vedâlaştım sevdiklerimden. Elhamdülillah! Elhamdülillah! Başardım buraya kadarını. Sonunu da getireceğim inşâallah. Şimdi öyle mesudum ki…”
“İyi ki tereddüt etmemişim yola çıkarken. Gülşah’ımın hakkını da yememek lâzım tabii. O da vakarla karşıladı bu ayrılığı; ‘Sen meraklanma evimin direği, gönlümün efendisi. Son nefesime kadar bekleyeceğim hep. Muhabbetinle dolu, binbir ümit, tarif edemeyeceğim bir aşkla gözüm yollarda, yürekceğizim ve en kalpten duâlarım seninle olacak…’ demiş dağ gibi durmuştu arkamda.”
“Ben yine eski Doğan’ım. Altımda yoldaş yağız atım, sırtımda yay ve oklarım, belimde eğilmez, bükülmez, paslanmaz çifte su verilmiş kılıcımla bayrama gider gibi sefere gidiyorum cenâb-ı Rabbül âlemînin inâyeti ve ihsânıyla.”
“Büyüklerim güvendi ve dahî yanık yüreklerle duâlar ettiler ihlâsla. Benim sırtımı kim yere getirebilir ki artık?
“Savulun bre namertler!”
“Çekilin bre korkaklar!”
“Alçak, şerefsiz, uşaklar!”
“Şeytanın maskarası, itin dölü, insanlığın yüz karası pislikler!”
“Canım arkadaşlarım, ev bark sahibi olduktan sonra inzivaya çekileceğimi sanıyorlardı. Çok fena yanıldıklarını gördüler. Daha da hayret edecekler bundan sonra. Hele bir seferi tamamlayalım o zaman konuşacağız. ‘Ne haber Erkara Bey’im? Ne var Üryan karındaşım? Çekirge Ali’m dilinize ne oldu? Yoksa yuttunuz mu? Boğa Hasan, Palabıyık, Aşır, Atmaca Nuri haydi ne duruyorsunuz? Doğan karındaşınız neymiş söyleseniz ya? Dut yemiş bülbüle döndünüz, sizi gidi sizi, canlarım benim."
“Sonra? Sonra her zamanki gibi gülüşeceğiz, muhabbetle sarmaş dolaş kucaklaşacağız tabii..."
DEVAMI YARIN


