Kaydet
|

Sarıkız; “Biz üzerimize düşeni yaptık. Duâlarımız onlarla…” diyerek sofrayı geniş odanın ortasına koyuverdi nazikçe.

Kâbus üzerine yapılan seferden sonra, en zor olanı görünüyordu bu. Başta Sultan Yıldırım Han ve devlet ileri gelenleri fevkalâde ehemmiyet veriyordu.

Anadolu birliği henüz sağlanmış, yıkılan, yakılan yerlerin tamiri hızla devam ederken yeni bir yangın başlatılmak isteniyordu şarktan. Gelen haberlere göre eşkıyalık, zulüm, adam kaçırma, öldürme, hakaret, hırsızlık, açlık, yağmacılık, alevsiz bir yangın gibi Anadolu’yu en uçtan tutuşturuyordu acımasızca...

Gülşah ve ahretlikleri gelişmelere lakayt kalamazlardı şüphesiz. Fenalıkların önüne geçmek, bozulan dünyayı düzeltmek için fedâkârlık şarttı. Mutlaka her kesimden insanın gücü, imkânları ölçüsünde yapabilecekleri vardı.

“Gencecik üç delikanlıyı kelle koltukta olsa da gönderdik” diyen Meryem, mutfağa doğru hareketlendi. Sarıkız;

“Biz üzerimize düşeni yaptık. Duâlarımız onlarla…” diyerek sofrayı geniş odanın ortasına koyuverdi nazikçe.

“Üç gözü kara yiğit bu fitneyi nasıl durduracak ki?”

Ekmek, peynir ve öteberiyle gelen Meryem’in bu sorusuna Gülşah, cevabı geciktirmeden yetiştirdi gülümseyerek;

“Onlar yılanın başını koparacaklar merak etmeyin ahretliğim. Başsız bir gövde neye yarar bir düşünün?”

“Âh bir erkek olsaydım! Âh! Âh!”

“Erkek olsaydın da şimdiki yaptığımızdan daha iyisini yapamazdık. Mühim olan herkesin haddini bilmesi ve dahî üzerine düşeni seve seve yapmasıdır.”

“Haddini bilmek en doğrusu…”

Gülşah, yeni mavi ipek esvabı ve üzerine kıvrımlar oluşturarak sarkan su rengi tülden başörtüsüyle, daha uzun ince görünen sarışın beyaz tenli, iri mavi gözlü güzel Meryem Hanım’ı ve arkasında işiyle meşgul, sarı saçlarını kınayla boyamış, hafif çilli, dik süzme burunlu, yeşil gözlü güzel Sarıkız’ı şefkatle süzdü. Konağın bu şirin aydınlık köşesinde şık birer abide gibi duran arkadaşlarını sebebini bilemediği bir duyguyla kucakladı. Gülümseyerek anlattı söyleyeceklerini. Suâllerine cevaplar verdi açık ve anlaşılır şekilde. Kafalarında şüphe uyandıracak bir şey kalsın istemiyordu. “Acaba kocalarımız bu işin altından kalkabilecekler miydi?” dememeleri gerekiyordu her şeyden önce.

Dağılan örüklerini arkada toplayarak hafifçe başını eğdi. Pencereden görünen yaprakları kurumuş gül tohumlarına bakarak dalıp gitti.

“Bu kadar dalgınlık da fazla Gülşah.”

“Özür dilerim. Baktım öylesine!”

“Bize güya teselli veriyorsun ama sen hiç rahat değilsin.”

“O da nereden çıktı? Haydi, sofraya…”

“Afiyet olsun.”

Kahramanlıkta kimse, Doğan’a ulaşamaz,

Zorluğa katlanmayan, rahata kavuşamaz!

***

Doğan Bey:

“Evet! Evet, onları öldürmek için gidiyorum. Kararım kesin. O kadar sefere iştirak ettim, nice bâdireler atlattım, darda kaldım, zor günler yaşadım, ölümlerden ölüm beğendim, kıl payı kurtuldum hepsinden de. Şimdiye kadar hiçbir cana kıymak aklımın ucundan geçmemişti. Bu sefer kurallarımı, kaidelerimi bozdum. Çünkü çok fena öfkeliyim. Böyle kesin niyetli hiç olmamıştım hiç!" DEVAMI YARIN


Ragıp Karadayı'nın önceki yazıları...

Haber Asistanı

Son 30 günün haberleri
📰

Türkiye Gazetesi Haber Asistanına Hoş Geldiniz!

Son 30 güne ait haberleri, spor gelişmelerini veya yazar yazılarını sorgulayabilirsiniz.