Sabrın sonu Cherif
Maç öyle keskin bir soğukta başladı ki, koşmak zorundasın. Durursan donarsın. Musaba’nın eski takımına karşı muhtemel iştahı, Guendouzi’nin asıl bölgesine dönmüş olması, Cherif’in yavaş yavaş form tutması… Kâğıt üstünde Fenerbahçe’nin avantajı gibi görünüyordu.
Fakat atletik Samsunspor, sahanın her yerinde basarak başladı maça… Ve daha sarı lacivertli taraftarlar iftarlıklarını bitirmeden, Holse sağdan mükemmel kesti, Mouandilmadji kafayı muhteşem vurdu, Kadıköy buz kesti.
Fenerbahçeli futbolcular pabucun pahalı olduğunu görüp saldırdı. Defans prangasından kurtulmuş olan Guendouzi, önünde bulduğu topa ip gibi vurdu ve maçı yeniden dengeledi.
Aynı oyuncu birkaç dakika sonra yine müthiş bir şut çıkardı ama top direkte patlayınca o uzun saçlarını yolmaya kalktı.
“Atamayana atarlar” dakikası 23’tü; Mert Müldür, Tomasson’a “yol verdi”, onun ortasını yine Mouandilmadji düzeltip Ederson’a ikinci defa topu ağlardan aldırdı.
Maçın genelinde daha organize, daha ne yaptığını bilen, daha Avrupai bir takım görüntüsü veren Samsun’du. Özellikle sol taraftan çakma bek ve çakma stoperi fena cezalandırdılar.
Mahallenin şerifi
Geçen maçta biraz kıpırdamıştı. “Galiba olacak” dedik. Cherif’ten bahsediyorum. Bu maçta da bir şey oynamadı ama işte bir hareket doksan dakikaya bedel.
Gerçi Musaba ne oynadı, Kante ne oynadı? Bu kadar “duran adamı” kaldırır mı bir takım? Aslında Guendouzi’den başka formasının hakkını veren var mıydı ki? Haydi İsmail’i kestin, bari Fred’i oynat. Kante ne zaman doğru dürüst bir maç oynadı sana?
Sizi bilmiyorum ama ben bu sezon Kadıköy’de bu kadar rahat top oynayan başka takım görmedim. Thorsten Fink, selefi Thomas Reis’ten daha iyi futbol oynatıyor.
Ama futbol böyle… Büyük takım olmak böyle… İki defa geriye düşüyorsun, doksan artı bilmem kaçta iki golle erken bayramı yaşıyorsun.
Maçın adamı: Mouandilmadji
