Vurdu, bekliyor
Kayseri’de düdük çaldı ve Fenerbahçe mesajını net olarak sahaya koydu: Ben şampiyonluğa oynuyorum ve bu maçı kazanacağım.
Özellikle Guendouzi, Nene, Brown ve Kerem çok iyi girdi oyuna… Maçı hemen tek kaleye çevirdiler. Fenerbahçe’nin ideal tandemi Skriniar ve Oosterwolde hiçbir maçta olmadığı kadar rakip sahada oynuyordu.
İsmail Samandıra, Fred kulübedeydi ama zaten hocanın gözdeleri olan Guendouzi ve Kante defansın önündeydi. İkisi de çok çalışıyordu. Talisca 10 numara ve Cherif santrfor bölgesindeydi. Fenerbahçe’nin mutlak üstünlüğü sebebiyle Asensio’yu bile kimse aramıyordu.
Guendouzi’nin kırmızı kart beklediği pozisyondan sonra hakemin de maçın da ayarları değişti. Devre biterken Fenerbahçe boğucu şekilde yüklendi. Önce Skriniar ile direkten döndü sonra Kante ile golü buldu. Ve Guendouzi’ye öfkelenen Kayseri taraftarı, anlamsız şekilde “faturayı” Ederson’a kesti; kafasını kanattı.
Vay Nene’sini!
İkinci yarının başında Kayserispor hafiften kıpırdadı, bir de gol kaçırdı ama Fenerbahçe dizginleri çabuk eline aldı. Bir verkaç ve maçın durgun ismi Talisca uzak köşeye vurdu, fişi çekti. Nene pastanın çileğini koydu. Sarı lacivertliler son dakika gol alışkanlığını bu kez ilk yarısının son dakikasında birinci, ikinci yarısının son dakikasına dördüncü golü atarak, olayı başka bir boyuta taşıdı.
Fenerbahçe her hattıyla mükemmel oynadı ve hak ettiği bir galibiyet aldı, nokta. Ama benim kafamda bir soru hâlâ dönüp duruyor; Sıddık Cherif Fener’in santrforu mu?
Maçın adamı: N’Golo Kante
