“Korkuyla karışık merakla adımları geri döndü. Beyazıt’ın avlusuna, o adama koştu.”
Ahmet’in elleri çabuktu. Hızlı, sessiz ve hissedilmez... İstanbul’un hengâmesinde, otobüs duraklarında, pazar yerlerinde bir anlık dikkatsizliği kollar; bir parmak hareketiyle milletin cebindekini çeker alırdı. Şehirde adı "cepçi"ye çıkmıştı. Kiminin çocuğunun okul harçlığı, kiminin evine götüreceği zeytin ekmek parası geçerdi elinden. İçinde en ufak bir sızı duymazdı; haram parayla ısınan adamın vicdanı soğuk olurdu, hatırlamazdı.
Güneşin tepede olduğu bir cuma günü Beyazıt Camii’nin avlusuna saptı. Kalabalık ana baba günüydü. Şadırvanın köşesinde, eski hırkasına sarınmış yaşlı bir adam abdest alıyordu. Ahmet’in gözü adamın hareketlerine takıldı. Adam kollarını sıvarken, hırkanın iç cebinde duran cüzdan gözüne çarptı.
Usulca yaklaştı. Yılların getirdiği o alışkanlıkla, adam daha ayağını yıkarken elini ceketinin içine soktu; cüzdanı tereyağından kıl çeker gibi aldı ve kalabalığın arasına karıştı. Yaşlı adam ruhu bile duymadan abdest almaya devam etti. Ahmet ara sokaklardan birine daldı. Bir duvar dibine çekilip cüzdanı açtı. İçinden birkaç solmuş resim, üç beş yıpranmış kâğıt para çıktı; hepsi bu. Tam cüzdanı fırlatıp atacakken şeffaf bölmedeki sararmış kâğıt parçası dikkatini çekti. Kâğıdı çıkardı, katını açtı. Eski bir mürekkeple, el yazısıyla tek bir cümle yazılmıştı:
“Ahmet… Başkasının rızkından çaldığınla kendi ocağını tüttüremezsin. Allah seni görüyor!..”
Ahmet olduğu yere çakıldı. Şakaklarına bir ağrı saplandı, nefesi tıkanır gibi oldu. Kendi adı yazıyordu kâğıtta. "Nasıl olur?" dedi kendi kendine. "Beni nereden tanır, adımı nereden bilir?"
Korkuyla karışık bir merakla adımlarını geri döndürdü. Beyazıt’ın avlusuna koştu. Yaşlı adam hâlâ oradaydı. Namazını bitirmiş, taşın üstüne oturmuş, ellerini açmış, kendi hâlinde dua ediyordu.
Ahmet titreyen dizleriyle adama doğru yürüdü. Yanına yanaştı, cüzdanı cebinden çıkarıp adama uzattı. Sesi boğazında düğümlendi:
"Dayı… Bunu ben aldım cebinden. Ama o kâğıt… Sen benim adımı nereden biliyorsun?"
İhtiyar adam elini ağır ağır dizine koydu. Ahmet’in yüzüne uzun uzun baktı; sanki giden oğlunun simasını arar gibiydi.
"Adın Ahmet mi senin?" diye sordu kısık bir sesle. Ahmet başını sallayınca yaşlı adamın gözleri buğulandı... DEVAMI YARIN


