Çocukların "Öğretmenim, Öğretmenim” çığlıkları yüreğimi sevgiyle dolduruyordu...
Hatıramı anlatmaya bugün de devam ediyorum... Müdire hanıma: "Hocam, siz uygun gördükten sonra ben yardımcı olurum elbet" diye cevap verirken çok da heyecanlanmıştım.
On beş afacan çocukla iki saat nasıl uğraşacaktım? Düşünceli hâlimi fark eden müdire hanım yumuşak, sıcak, güven veren ses tonuyla:
"Necla Hanım sana güveniyorum, gönülden inanıyorum. Hem öğretmenlik özlemin tatmin olur hem de aile bütçene yardım, hadi hemen sınıfını düzenle yarın öğrencilerin gelecek.”
Çok şaşırmış ne diyeceğimi bilmezken yüreğime sevinç dolmuştu.
“Kaderde 40’lı yaşlarda diplomasız öğretmen olmak varmış” diye gülümserken sınıfın yolunu tuttum. 15 afacan çocuğu nasıl oyalayacaktım? Şaşkınlık içinde sınıfa girdiğimde çocuklar etrafımı sardı: "Öğretmenim, öğretmenim" diyerek etrafımda zıplıyorlardı. Hepsi de ilgi bekliyordu. Hiçbirini kırmadan hepsine aynı şefkati ilgiyi gösterebilecek miydim? Şükür ki kardeşlerimden ve çocuklarımdan tecrübeliydim. İlgili ailelerin çocukları hemen kendini belli ediyordu. Öte yanda ilgiye sevgiye susamış çocuklar da dikkat çekmek için türlü hâllere giriyorlardı...
Aradan bir ay geçti, hâlâ çocuklarla ilgilenecek bir öğretmen bulunamamıştı ama çocuklar da müdire hanım da ben de hayatımızdan memnunduk. Hatta çocukların anneleri de çok memnundu. Bazıları komşularına çocuklarının halk eğitimde kreşe götürdüklerini öğretmenden çok memnun olduklarını söylemişler. Anneler 4/5 yaşlarındaki çocuklarının ellerinden tutup getirmeye başladılar.
Müdire hanım elini omuzuma koyup memnuniyetini belirtti:
"Ben emindim senin diplomalı bir öğretmen kadar başarılı olacağına, bak yanılmamışım, çocuklar da anneler de mutlu. Hatta yetkimiz olsa da burada bir kreş açabilsek sen de bakıcı annelik yapabilsen ama böyle bir yetki yok.”
Ben de çok mutluydum, çocukların "Öğretmenim, öğretmenim” çığlıkları yüreğimi sevgiyle dolduruyordu. Allahü teâlâ gönülden istediğim duamı kabul buyurmuş dinimizin emirlerine uygun yapabileceğim öğretmenliği ihsan etmişti. Sadece hanımların görev aldığı bir kurumda gönül huzuru içerisinde gül yüzlü güzel çocuklarla çok eğlenceli bir öğretmencilik yaşamıştım. Kısa sürmüştü ama zaten her şeyin bir sonu yok muydu? Üç aylık bu mutluluk bana bir ömür yetecekti.
Rumuz: "Hayalim gerçek oldu"-Ankara


