Kıymetli gençlere olan şefkat ve merhameti, Hüseyin Hilmi Efendi'yi hizmete zorlayarak, Ehl-i sünnet âlimlerinin kitâblarını tercüme etmiştir.
“Tâm İlmihâl Seâdet-i Ebediyye” kitâbının yazarı olan merhûm Hüseyin Hilmi Efendi (rahmetullahi aleyh) kendisi ve eseri hakkında diyor ki:
“es-Savâıkul-muhrika”nın ilk sayfasında yazılı olan, “Fitne yayıldığı zamân, hakîkati bilen, başkalarına bildirsin. Bildirmezse, Allahın ve bütün insanların laneti ona olsun” hadîs-i şerîfini görünce, düşünmeye başlamış; bir taraftan, Ehl-i sünnet âlimlerinin, din bilgilerindeki ve kendi zamânlarında bulunan fen bilgilerindeki anlayışlarının ve akıllarının üstünlüğünü, ibâdet ve takvâlardaki gayretlerini öğrendikçe, küçüklüğünü anlayıp, o büyük âlimlerin ilim deryâları yanında, kendi bilgilerini bir damla gibi görmüş, bir yandan da, Ehl-i sünnet âlimlerinin kitâblarını okuyup anlayabilecek sâlih kimselerin azaldığını ve câhil, sapık kimselerin din adamları arasına karışarak, bozuk, sapık kitâblar yazıldığını görerek üzülmüş, hadîs-i şerîfte bildirilen lanet tehdîdinden dehşet duymuştur.
Kıymetli genç kardeşlerine olan şefkat ve merhameti de, onu hizmete zorlayarak, Ehl-i sünnet âlimlerinin kitâblarından seçtiği yazıları tercüme etmeye başlamıştır. Aldığı sayısız tebrîk ve takdîr yazılarının yanı sıra, tek tük mezhebsizin serzeniş ve iftirâlarına da hedef olmuştur. Rabbine ve vicdânına karşı ihlâsında ve sadâkatinde bir şübhesi olmadığı için, Allahü teâlâya tevekkül ve Resûlünün (sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem) ve sâlih kullarının mübârek rûhlarına tevessül ederek, hizmete devâm etmiştir. Allahü teâlâ, hepimizi râzı olduğu doğru yolda bulundursun. Âmîn.” (Tâm İlmihâl Seâdet-i Ebediyye, s. 495)
Merhûm Hüseyin Hilmi Efendi, "Fâideli Bilgiler” kitâbında da (s. 133-134) diyor ki: “Bu satırları yazarken, bu yüksek ilimde söz sâhibi olduğumuzu aslâ iddiâ etmiyoruz. Âlim olmak şöyle dursun, o büyük insanların derin ilimleri karşısında bir hiç olduğumuzu görüyoruz. Bu ilim üzerinde kendimizden konuşmayı ve yazmayı kendimiz için bir edebsizlik biliyoruz. Fakat, ne yapalım ki, dîn câhilleri, dîn düşmânları meydâna çıkmışlar, cirit oynuyorlar. İslâmiyyete saldırmakta, birbirleri ile yarış ediyorlar. Bunlara cevâb verecek, erbâb-ı kemâlden bir kahramân görülmüyor. Dîn gidiyor; İslâmiyyet yıkılıyor. Rabbimize çok ve sonsuz şükürler olsun ki, bu hâlleri çok önceden gören ve üzülen, fakat söylemekten, yazmaktan mahrûm edilmiş olan derin bir dîn âlimini, bu ilmin mütehassısını görmekle şereflendik. Bu çok büyük ni’metinden, ihsânından dolayı, Rabbimize tekrâr tekrâr şükürler olsun! Vücûdumuzun her hücresi dile gelse, Rabbimizin bu nimetinin şükrünün milyonda birini yapmış olamayız. O büyük dîn mütehassısının, ya’nî Seyyid Abdülhakîm Efendinin (rahmetullahi teâlâ aleyh) hikmet ve marifet hazînesinden birkaç şey işitmeseydik, bu ulvî ve çok yüksek ve pek tehlikeli olan mevzûda kitâblar yazmak şöyle dursun, ağzımızı açmaya bile cesâret edemezdik. Fakat, o kaynaktan sızanları, din kardeşlerimize iletmeyi kendimize vazîfe, hattâ borç biliyoruz. (Fitne çıkıp, bid’atler yayıldığı zamân, doğruyu bilen söylesin! Söylemezse, Allahın, meleklerin ve bütün insanların laneti ona olsun) hadîs-i şerîfinin tehdîdinden kurtulmak için, işittiklerimizi, öğrendiklerimizi din kardeşlerimize bildirmek için çabalıyoruz…”


