Bir alperenin vedası
“Ritim bozukluğu olsa da moral bozukluğu asla. O masada oturacak adam değildir.”
Kâzım Temir Kahramanmaraşlı bir polis emeklisidir. Tekaüt olunca gazetemizin Adana temsilcisi olur. O sadece abone yazan, emtia satan bir bürocu değildir. Fakir fukara ve talebe babası olarak bilinir.
Kendisi de okumaya araştırmaya meraklıdır, salnameleri didik didik eder yörede yetişmiş ilim adamlarını “Çukurova’nın Manevi Sultanları” adlı kitabında toplar. Tek tek kabirlerini bulur, fotoğraflarını çeker, tamire muhtaç olanları elden geçirtir.
Sürekli gezinir, miniklere çocuk dergisi, kırtasiye, evlere takvim, okullara ansiklopedi verir.
Gönlünü titreten bir hadise oldu mu kalemiyle dertleşir. Manzum kabiliyeti yüksektir.
Yöre ozanlarına şiirler yollar, onlardan şiirler alır. Karşılıklı şiirleşir.
Yaşanan zelzelede Osmaniye’deki evini mutfağa çevirir, İhlas Vakfının desteğiyle mahalle halkına etlisiyle sütlüsüyle yemek verir.
Bir ara kemoterapi için hastaneye yatırırlar, hemşire ve doktorlarla sohbeti kurar hizmete devam. Çabuk dost olur, gittiği yere neşe saçar.
Yol hâli bu bazen sıkıntı çıkar ama hızı kesilmez, yeni bir şevkle ayağa kalkar, “haydi arkadaşlar!”
“Baba sen yorulmaz mısın?” diye soranlara “teneşirde dinleneceğiz inşallah” der.
İşte bu derviş gönüllü Kazım Baba 22 Temmuz günü vefat eder, memleketi Andırın’ın Altınboğa köyüne sırlanır. Tertemiz bir ölüm, gülümseyen bir sima. Hayatıyla olduğu gibi mematıyla da örnek dostlara.
Rahmetli Kazım Abiyle hukukumuz eskilere dayanır. Ben büyük dedem Veli Ağa’nın hikâyelerini ondan dinledim. Bizim köy cuma namazı kılınan ve haftalık pazar kurulan bir merkezdi, Kazım Abi sakinlerindendi, bana “köylüm” der, hısım olduğumuzu söylerdi. Büyük dedem havalinin tek bakkalıymış. Gaz, tuz, bezden başla artık vatandaşa ne lazımsa. Veresiye defteri bile tutmazmış. Kâzım Abi bunları gülerek anlatırdı, babamla da iyi arkadaştı. Ben onun küçük kardeşi Ramazan'la akrandım çok iyi anlaşırdık.
Bizi Nedim Köker Hoca ile de Kazım Abi tanıştırdı ki, o da başka bir değerdi, şakacı görünür, kendini setrederdi. Hâl sahibi dedelerinden bahis açıldı mı ustalıkla mevzu değiştirirdi.
Enver Ören abileri çok severdi. Vefatı üzerine bir kaside yazmış, içli içli okur, ağlardı. Allahü teala derecelerini âli eylesin...
Tevfik Büyükbayram
