İyi günde kötü günde
“Eşine yemek yedirirken, elini ve yüzünü silerken sergilediği şefkati ruhumda hissettim”
Yusuf amca ve değerli hanımı Gülşen teyze ile Kuzuluk’ta buluşmamıza bugün de devam ediyorum. Yıllar sonra gerçekleşen bu buluşmamız son derece coşkulu ve duygusaldı.
Yıllar geçmişti. Gülşen teyze artık yürümekte ve temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyordu. Yusuf amca ise hâlâ eski neşesi ve babacan tavrıyla âdeta dimdik ayaktaydı. Gülşen teyzenin sanki eli ayağı olmuştu. Bunu da mecbur olduğu için değil, severek ve isteyerek yaptığı her hâlinden belli oluyordu.
Yalnız yaşıyorlardı. Yusuf amca evin hem hanımı hem de tüm yükünü omuzlayan kişisiydi. Bir kez olsun yakınmayan, evliya meşrepli bir eş, fedakâr bir baba ve güzel ahlak sahibi bir kuldu.
Hani evliliğe ilk adımı atarken söylediğimiz bir söz vardır ya: “İyi günde, kötü günde…” İşte Yusuf amca bu sözün hakkını veren koca yürekli bir insandı. Bulmaca çözmeyi seven, hafızası güçlü, pratik zekâlı bir eşti.
İnsan, evlenirken verilen bu sözlerin yıllar sonra nasıl bir imtihana dönüşeceğini hesap edemiyor. Çünkü hayat, bazı cümlelerin gerçek ağırlığını hemen öğretmiyor. İnsan ancak bir ömrün kıyısından geçince kelimelerin haysiyetini gerçekten anlayabiliyor.
Geçen yıl yine Burdur’a, ziyaretlerine gittik. Evlerinde gördüm ki Yusuf amcanın hayatı; gürültüsüz, sitemsiz, sabırla örülmüş bir derviş hayatıydı. Eşine yemek yedirirken, ardından elini ve yüzünü büyük bir incelikle silerken sergilediği şefkati âdeta ruhumda hissettim. Bunu mecbur olduğu için yapan bir insanın tavrından çok, yıllardır aynı duanın içinde yaşayan bir müminin teslimiyetiyle yapıyordu. O an bu merhametin sıcaklığını bütün benliğimde hissettim.
Modern çağ, sevgiyi en çok konuşan ama vefayı en çabuk unutan zamanları dayatıyor bize. Her şeyin hızla tüketildiği, insanların birbirine tahammülünün azaldığı, vazgeçmenin daha kârlı görüldüğü bir çağda yaşıyoruz. Oysa gerçek sevgi her şartta var olabilmektir. Sağlıklıyken sevdiğimiz gibi ihtiyaç zamanında da aynı muhabbetle yanında kalabiliyorsak işte o zaman Yusuf kalabilmenin, Yusuf olabilmenin hakkını verebiliriz.
Bu vesileyle Gülşen teyzeye sıhhat, Yusuf amcaya takat diliyorum. Yüce Mevla, Hazreti Yusuf’un adını layıkıyla taşıyan böyle güzel insanları hayatımızda daim eylesin. Sadakat, bir ömrü; bir başkasının yükünü ona hissettirmeden sevgiyle ve sabırla omuzlayabilmektir.
Rumuz: Çoban Yıldızı
