Sadece beş dakika mı?
“Bu, abimin imam hatipte dersine giren öğretmen değil mi, bizim okulda ne işi var?”
Yirmi yıl önce. O zamanlar ilkokula gidiyordum. Bende de tuvalet fobisi vardı. Kendim için yabancı gördüğüm yerde tuvalete gitmezdim tutardım tutabildiğim kadar. Ne bileyim işte hijyen konusuna takmıştım... “Yedi yaşındaki çocuk ne anlar hijyenden” dediğinizi duyar gibiyim. Ailemin ikna çabaları sonuç verdi. Artık okul tuvaletini kullanacaktım.
Ve o gün okul çıkışı servis hareket edene kadar tuvaletimi yapayım dedim ama çıktım ki okul servisleri gitmiş. Cebimde para da yok. Nasıl gideceğim eve?
Okulun önünde öğretmenlerin araba çektiği bir yer vardı. Oturdum oradaki çam ağaçlarından birinin dibine. Başladım “acaba” dolu düşüncelere. Ya şöyle olursa ya böyle olursa? Öğretmenler de gidiyor yanımdaki araçlar birer birer eksiliyordu. Acaba öğretmenlerden biri acıyıp götürmez mi? Benim ev ters kalıyor niye götürsünler ki?
Aslında beş dakika geç kalsam annem sokaklara dökülür. Babam okulu arar beni sorardı...
Bu arada bütün öğretmenler gitmiş bir tane araba kalmıştı.
“Birazdan bir başıma kalırım okulda.”
“Bizimkiler nerede kaldı ya? Hiç mi merak etmezler bu kadar zaman geçti bu çocuk nerede diye?” Beni önemsemediklerine kahrederek gidip kaldırıma oturdum.
Başladım yine düşünmeye: “Annem mis gibi yemek hazırlamıştır. Hep beraber yemişlerdir. Ben ise burada aç biilaç durayım. Hem artık akşam oldu...”
Tam bunları düşünürken okulun kapısından son öğretmen de çıkıyordu. A o da ne? Bu abimin imam hatipte dersine giren öğretmen değil mi. Bizim okulda ne işi var. Abim o zamanlar imam hatipte yatılı okuyordu. “Oh be kurtuldum bu öğretmen bizim mahallede oturuyor. Beni de eve bırakır.”
Gerçekten de geldi hâlimi hatırımı sordu. Durumu anlattım. “Gel seni evine bırakayım” dedi. O tek kalan araba onun arabasıymış. Bizim okula da haftada iki gün din kültürü dersi için geliyormuş. Ama eve geldiğimizde annem tamamen normal bir şekilde kapıyı açtı. Eve girdim üzerimi değiştirdim. Herkes işinde gücünde kimse beni merak etmiyor. Anneme çıkıştım hemen.
-Bugün geç kadım eve hiç fark etmediniz mi.
-Ne geç kalması oğlum. Geldiğin saatten beş dakika sonra geldin.
-Sadece beş dakika mı? Yani ben servisi kaçırdıktan sonra sadece beş dakika mı okulun önünde bekledim? Oysa bana saatlerce bekledim gibi gelmişti.
Abdullah Karakoç
