Çankaya''da yedi yılını dolu dolu yaşayan ve politik hayatta gerek planlama, gerekse icra yönüyle zirveye çıkan "Baba" dün veda etti.
Birçoklarımızın
"Ekmeğe mama,
Devlete Çankaya ve
Cumhurbaşkanına Baba"
dediğimiz yaşlardan bugüne kadar iyi ve kötü günlerde beraber olduğumuz Demirel artık sade vatandaş.
Sade vatandaşlık hemen hepimizin arzu ettiğimiz ve kavuşmak için ciddi mücadeleler verdiğimiz bir "kavram".
Bilirsiniz Anadolu''da meşhur olan bir kıssa vardır.
Yeni hizmete başlayan maiyet memuru köye ziyarete gider!..
Tabii köyün tamamı ayakta ve hürmet gösterisi içerisinde.
Bu telaş arasında kendisi ile hiç ilgilenmeyen yaşlı bir meczubun bu hürmetsizliği kaymakam adayının dikkatini çeker. Saygısız meczuba doğru,
"Dede beni tanımadın herhalde" der. Meczup önemsemez bir tavırla;
"Hayır, tanımadım!" der ve "Sen kimsin?" diye sorar!
Kaymakam adayı genç biraz da sinirli bir tarzda "Ben maiyet memuru, yani yeni kaymakamınızım." der.
Meczup;
"Peki daha sonra ne olacaksın? diye sorar.
Taze kaymakam adayımız, nefes almadan gelecek hakkındaki planlarını ve düşlediği makamları teker teker büyük bir iştahla anlatır...
Bunları sessiz sakin bir şekilde dinleyen meczup çok saf ve soğuk bir ifade ile;
"Sonra?" der.
Taze kaymakam adayı biraz da kızgın bir ifade ile;
"Hiiiç!" diye cevap verir.
Beklediği cevabı alan meczup, kurnaz bir gülümseme ile taşı gediğine koymayı ihmal etmez. Ve "yaa" der;
"Senin yıllar sonra uğraşıp ulaşacağın bu makama, ben daha şimdiden ulaşmış durumdayım. Yani bendeniz şu anda bir "hiç"im zaten."
Kıssadan hise!..
Baba da kırk yıl uğraştı didindi. Bürokrasiden politikaya her alanda hizmet verdi, çalıştı çabaladı...
Şimdi de "sade vatandaş" payesine, yani bizim hepimizin daha işin başında ulaştığımız "sade vatandaş"lığa adım attı.
"Hayırlı ossun!"
