BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

“Haydi kızım, yıkılma haydi!”

Ünal Bolat
Facebook
“Rahmetli annem birimizi önüne birimizi de arka terkisine bindirerek kısrağı çaya sürdü...”
 
 
Köyümüzdeki okula “kestirmeden gidelim” derken derenin karşı yokuşunda kara saplanmıştık. Her adım attığımızda daha da batıyorduk. Hareket edemez hâle gelmiştik. Etrafta kimsecikler yoktu…
Allah’tan üst taraftaki ana yoldan okula giden, kendi köylümüz Mustafa arkadaşımız bizim sesimizi duymuş. Koşa koşa gidip öğretmene;
“Öğretmenim, dereden bir bağırma sesi geliyor” demiş.
Öğretmen hemen hademeyi yanına alarak bize geldi. “Ağlamayın sizi kurtaracağız” diye seslendi. Güçlükle olduğumuz yerden bizi çıkardılar.
Meğer girdiğimiz yer bir böğürtlen çalısıymış. İçinde kalan ayakkabılarımızı da alarak bizi okula getirdiler. Yanan sobanın başına oturttular. Biraz sonra bizde bir acı sızı başladı ki tarif edemem. Hâlbuki bizi direkt sobanın yanına oturtmamaları gerekiyormuş... O sızı geçti ama hatırası hâlâ içimde...
Yine bir hafta sonu için Ayvalı’ya gelmiştik. Mutat (alışılagelmiş) olan işleri annem yaptı. Pazartesi okula yetişmemiz lazım. Fakat akşamdan şiddetli bir yağmur yağdı. Toroslardan gelip Çukurova’ya uzanan bir çay var. Bu çay, yağmurlardan sonra taşkın bir sel ile dolar. O gün yine öyle oldu her zaman rahatlıkla geçip gittiğimiz çayın gürültülü akışı bize kadar geliyordu.
Nasıl geçip gidecektik?
Annem bizi çaydan geçirmeye karar verdi. Kır kısrağı palanladı. Palan atlara vurulan, kaşsız, enli, yayvan ve yumuşak bir çeşit eyerdir. Birimizi önüne birimizi de arka terkisine (atın sırtının arka kısmı) bindirdi.
Çaya (dereye) geldik, çay olmuş sanki koca bir ırmak. Burgaçlar yaparak döne döne akıyor. Rahmetli annem besmele çekerek hayvanı çaya sürdü. Hayvan birkaç adım attıktan sonra yalpalamaya başladı. Suyun gücüne dayanamıyordu. Annem;
“Haydi kızım, haydi!” diye hayvana cesaret verirken biz de bağıra bağıra ağlamaya başladık. Hayvan son gücünü kullanarak girdiğimiz yerden beş-on metre aşağıdan da olsa yıkılmadan bizi dışarı çıkarabildi. Ne canhıraş mücadeleydi o?
Annem kendi duasını okurken biz de bildiğimiz duaları okuyorduk. Annem bizi hayır dualarla okula yolcu etti. Okumak için ne emekler verildi o yıllar… Biraz ileriden baktığımızda annemin çayı geçip köye doğru yol aldığını gördük. Ey annem, anneliğin en güzelini bize yapan annem, huzur içinde yat, makamın cennet olsun...

          Hüseyin Hilmi Levent-Tarsus

  • Facebook'ta paylaş
  • Twitter'da paylaş
  • Twitter'da paylaş
608058 https://www.turkiyegazetesi.com.tr/yazarlar/unal-bolat/608058.aspx
YORUMLAR ARKADAŞINA ÖNER
loading
Kapat
KAPAT