Osmânlı Devletinin ikinci şeyhülislâmı olan Fahreddîn-i Acemî hazretleri, 1460 (H.865) senesinde Edirne’de vefât etti.
Dârülhadîs Câmii önüne defnedildi.
Bu zât bir gün şunu anlattı sevdiklerine;
Nemrut, İbrâhim aleyhisselâmı içine atmak için büyük bir ateş yakmıştı.
O ara bir karınca, ağzına su almış, ateşe doğru gidiyordu.
Sordular ki:
“Ey karınca! Böyle nereye gidiyorsun?”
Dedi ki:
“Ateşi söndürmeye.”
“O ateş bu bir damla su ile söner mi hiç?”
“Sönmez elbet.”
“Öyleyse niye kendini yoruyorsun?”
Karınca;
“Tarafımı belli ediyorum, İbrâhim aleyhisselâmın yanmasını istemiyorum. O ateşi söndürmek isteyenlerin tarafındayım”
dedi.
● ● ●
Yine gördüler ki, bir yılan devamlı, o ateşe üflüyor.
Merak ettiler.
Sordular ona da:
“Sen ne yapıyorsun öyle?”
“Ateşe üflüyorum.”
“Neden?”
“Ateş büyüsün diye. Çünkü ben, İbrâhim aleyhisselâmın yanmasını istiyorum. Onu yakmak isteyenler tarafındayım...”
Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...