"Duâmın kabul edildiğini bilirim”
Tâbiîn’in büyüklerinden olan Sâbit bin Eslem Benânî hazretleri, 737 (H.120) senesinde vefât etti.
Bu mübârek zât anlatır:
Sâlihlerden biri vardı ki;
“Rabbimin beni andığı zamânı biliyorum” dedi.
Arkadaşları sordu:
“Nasıl biliyorsun?”
“Kolay” dedi.
“Nasıl kolay?” dediklerinde;
“Ben Allahü teâlâyı andığım zaman O da beni anıyor. Çünkü Allahü teâlâ; (Kulum beni anınca, ben de kulumu anarım) buyuruyor” dedi.
Aradan zaman geçti...
Bir gün dostlarına;
“Ben duâ ettiğim zaman Allahü teâlânın duâmı kabûl ettiğini bilirim” dedi.
Sordular yine:
“Nasıl bilirsin?”
Cevâbında;
“Kolay. Çünkü duâdan sonra kalpte bir incelik, vücutta rahatlık, gönülde açılma ve ferahlık oluyorsa, o duâ kabûl edildi demektir, dedi.”
● ● ●
Bir gün de bu zâta;
“Efendim, Müslüman nasıl olur?” diye sordular.
Cevâbında;
“Müslüman; güleryüzlü, tatlı sözlü olur. Güler yüz ve tatlı sözün, dînimizin yayılmasında mühim yeri vardır. Zîrâ böyle olmayan insanlar, dîne fazla faydalı olamazlar” buyurdu.
