Kaydet
a- | +A

Zeyd bin Eslem hazretleri, Tâbiîn’in büyüklerinden olup, Medîne’de yetişen müfessirlerin en meşhurudur.

136 (m. 753) târihinde Medîne’de vefât etti.

Bu zât anlatıyor:

Fakîrler, Efendimizine gelip;

Yâ Resûlallah! Zenginler hayır hasenât yapıyor, biz yapamıyoruz” dediler.

Ve dert yandılar.

Efendimiz onlara;

“Sabreden fakîre, Cennette yüksek köşkler verilir. Zenginlerden beş yüz sene önce Cennete girerler ve zenginlerin kavuştukları sevâba, sâdece bir tesbîh söylemekle kavuşurlar” buyurdu.

● ● ●

Bir gün de sevdiklerine;

“Bir zaman gelecek, dünyâda hakîkî mürşit bulunmayacak. Yazık o milletin hâline” buyurdu.

Sordular ki:

“Onlara tavsiyeniz nedir efendim?”

Buyurdu ki:

“Bir İslâm âliminin kitâbını okusunlar. Onların kitaplarının okunduğu yere rahmet yağar.”

● ● ●

Bu zât, bir gün;

“Bir Müslüman, bir günah işlediğinde pişmânlık duysa, bu pişmânlığı, onun için, bulunmaz nîmettir” buyurdu.

Ve ilâve etti:

“Çünkü pişmânlık, tövbe demektir. Eğer üzülmez ve günah işlemek tatlı gelirse, bu, günahta ısrârdır ki, çok tehlikelidir. Zîrâ îmânına zarar verebilir maazallah.”

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...