Hazret-i Ebû Bekir (radıyallahü anh), İslâma geldiği vakitte Hak teâlâ aşkına ve Habîbullah aşkına fakîrlere “seksen bin altın” sadaka verdi.
Kırk bin altın gizli. Kırk bin de âşikâr.
O hâle geldi ki giyecek elbisesi kalmadı! Eskimiş siyah kıldan bir hırka eline geçti.
Üzerine onu giydi... Derken sabah oldu. Ve namaz için mescide gidemedi.
● ● ●
Efendimiz, sabah namâzını kıldıktan sonra mübârek yüzünü Eshâba döndürdü.
Ve onlara "Ebû Bekr-i Sıddîk mescide gelmedi... Acabâ mübârek hatır-ı şerîfi nasıldır? Varalım hatırını soralım" buyurdu.
● ● ●
O anda Hazret-i Cibrîl geldi.
Üzerinde bir abâ vardı...
Siyah kıldan bir hırka idi.
Ve eskimişti... Resûlullah onu bu hâlde gördü.
Hâliyle çok şaşırdı! Zîrâ hiç onu böyle görmemişti.
● ● ●
Kendisine "Yâ kardeşim Cebrâil, bu kıyâfet nedir?" diye sordu.
O arz etti ki:
"Yâ Resûlallah! Mâlûmunuz olsun ki yedi kat gökte; ‘Arş’ta ve ‘Kürsî’de olan bütün melekler şu anda bu kıyâfettedirler" dedi.
Sordular:
"Sebep nedir?"
O da şöyle arz etti:
"Yâ Resûlallah! Ebû Bekir, Allahü teâlânın aşkına ve senin dînin uğruna “seksen bin altın” sadaka verdi; kırk bin altın gizli ve kırk bini de açıktan..." (Devâmı yarın)


