Kaydet
|
Osmân bin Affân (radıyallahü anh), Kur'ân-ı azîmüşşânın yazılma işiyle uğraşırken bir cumâ günü cumâ namâzını kıldıktan sonra mübârek ellerini kaldırmış duâ ediyordu...
Bir kimse geldi. Bir şeyler dedi.
Uygunsuz sözler de söyleyip "Ey vahiy kâtibi! Sûre-i Tebbeti, fazîleti bakımından sûre-i ihlâs'tan önce yazmak lâyık değildir. Akla da hoş gelmez" dedi.
● ● ●
Hazret-i Osmân kalktı. O kişinin yanına gitti.
Bu tereddüdü gidermek için mübârek eliyle onun gözlerini silip "Levh-i mahfûza bak!" buyurdu.
O kimse baktı. Gerçekten gördü.
Kur'ân-ı azîmüşşân, Levh-i mahfûzda da aynen bu sıra üzere yazılmıştı.
Gözleriyle gördü. Hiç şüphesi kalmadı.
Hazret-i Osmân'a karşı yaptığı kaba hareketten dolayı çok üzüldü! Çok da mahçup oldu ve utanıp kendisinden özür diledi.
● ● ●
Hazret-i Ömer, kızı Hazret-i Hafsa'yı Hazret-i Osmân'a (radıyallahü anhüm) nikâhlamak istiyordu.
Varıp teklif etti.
Ancak Hazret-i Osmân özür beyân edince Hazret-i Ömer üzüldü!
Efendimiz bunu duydular.
Çok üzüldüler!
Ve Hazret-i Ömer'i sevindirmek istediler.
Kendisine “Yâ Ömer! Kızını Osmân'dan daha iyisi alacak... Osmân da Hafsa'dan iyisini zevce, eş edinecek... Sen, kızını bana nikâh et. Ben de kızımı Osmân'a nikâh edeyim" buyurdu. (radıyallahü anhüm)
