Malatya'da bir adres PTT'den acente bekliyor
“Feridun Ağabey, Malatya’nın Yeşilyurt ilçesi Tecde Mahallesi, 28 bin nüfusu ile şehrin en kalabalık mahallesi. Ama ne yazık ki, Malatya’nın en kalabalık mahallesinde PTT şubesi veya acentesi yoktur. Muhtara soruyoruz, PTT yetkilileri “kiralar yüksek, hizmet verecek uygun yer bulamıyoruz” diyorlarmış. Ana caddelerdeki kiralık yerler pahalı gelebilir. Bir arka sokakta uygun yer ve kirası uygun olan hiç mi yer yok? Acilen acente bekliyoruz... Saygılarımızla
Nihat Abacı- Malatya
***
İhmal çoğu zaman bir anda ortaya çıkmaz
Feridun Ağabey, anlatılır ki… Şanlıurfa’nın eski sıra gecelerinde adı hürmetle anılan bir bağlama ustası vardı: Mukim Tahir. Sohbeti aranır, sesi dinlenirdi. Neredeyse her akşam başka bir dostun kapısı çalınır, başka bir mecliste türküsü söylenirdi. İnsanlar yolunu gözlerdi. O da ezgileriyle gecelere renk katardı.
Ama o meclisler kurulup şenlenirken, kendi evinde sessizce başka bir hikâye büyürdü. Eskilerin söylediği hâliyle ince hastalığa (verem) yakalanmış eşi, gün geçtikçe yatağa mahkûm olmuştu. Mukim Tahir, bir yandan insanların gönlünü eğlendirirken, farkında olmadan kendi evindeki o ağır sessizliği ıskalamaya başlamıştı.
Yine böyle bir gece, türkülerin birbirine karıştığı bir mecliste yardımcısı yaklaşıp kulağına eğildi:
“Üstat, kalk eve gidelim.”
Bağlama sustu. Sohbet yarıda kaldı. Mukim Tahir, içini kaplayan tarifsiz bir sıkıntıyla evinin yolunu tuttu. Kapıya vurdu. İçeriden, takati tükenmiş bir ses geldi:
“Kapıyı çalan kimdir?
Aç bakın gelen kimdir?
Yaram derine düşmüş,
Belki gelen hekimdir…”
İçeri girdiğinde eşi son nefesini veriyordur. Günlerce başından ayrılmaz ama beklenen gelmiştir. Kaçırılan zaman geri dönmez. O gün yüreğine düşen pişmanlık, yıllarca dilden dile dolaşacak bir türkünün sözlerine dönüşür.
Türkü bittiğinde geriye ne kaldı? Sadece bir isim ve bir sitem değil… Evde bekleyenin sabrı, geç kalınmış bir pişmanlık ve insanın yüreğine ömür boyu oturan bir sızı kaldı.
Bugün de hayatın telaşı içinde benzer bir imtihanı yaşamıyor muyuz hemen hepimiz?
Kimi memleket için koşturuyor, kimi bir vakfın ya da derneğin yükünü omuzluyor. Kimi mesleğinde daha iyisini yapmaya çalışıyor; kimi öğrencilerine daha faydalı olmanın gayretiyle ömrünü tüketiyor. Sabah erkenden çıkılıyor, gece geç saatlerde dönülüyor. Yoruluyor. Bazen uykudan, bazen sağlıktan, bazen de aileyle paylaşılacak zamandan vazgeçiliyor.
Bunların hiçbiri değersiz değil. İnsan yaşadığı topluma faydalı olmak ister. Ardında güzel işler bırakmak ister. Bu, takdir edilecek bir gayrettir. Fakat bazen fark edilmeden ince bir çizgi aşılır. Dışarıdaki işler çoğalırken, evin içindeki sessizlik de büyümeye başlar.
Çocuk anlatacaklarını başka zamana bırakır. Eş, birlikte içilecek bir çayı ertelemeye alışır. Anne babanın “ne zaman geleceksin?” sorusu, zamanla sorulmaz olur. İhmal çoğu zaman bir anda ortaya çıkmaz. Her gün biraz daha ertelenen küçük anlar, yıllar sonra büyük bir boşluğa dönüşür.
Mukim Tahir’in yaşadığı pişmanlık, sadece ona ait bir hikâye olarak kalmadı. Dilden dile dolaşan bir türküye dönüştü. Belki de bu yüzden yıllardır unutulmuyor. Çünkü bazen bir türkü, uzun uzun yapılan nasihatlerden daha fazlasını söyler. İnsana en yakınındakileri ihmal etmemesi gerektiğini… Sevginin de ilginin de ertelenmemesi gerektiğini… Ve bazı kapıları çalmak için geç kalınmaması gerektiğini… Çünkü bazı pişmanlıkların telafisi vardır. Bazılarının ise sadece türküsü kalır.
Veli Bayramoğlu
***
El yazısı mektup okundu
Daha önce de derdini bu köşeden dile getirdiğimiz Ali Sarıtekin abimizin el yazısıyla mektubunu gönderen ismi bizde mahfuz okuyucumuz: “Ali Sarıtekin ile iletişime geçildi ve arzusunun ne olduğu ve niçin böyle bir istekte bulunduğu öğrenildi. İlgili huzurevi yetkililerine bilgi vereceğiz. Saygılarımızla.” F.A.
