-Ne olurdu yani bir sezon da insanlık moda olsa…
-Bu aralar modum; ‘seni gayet iyi anlıyorum ama umurumda değil!..’
-“Yalnız iyi duvar örmüşüm; kimse içeriye giremiyor ben de zaten dışarıya çıkamıyorum.” diyenler birleşelim…
-‘Nasıl sabrettiğimi benim bile şaşırdığım mevzular var!’ diyorsan sen de bizdensin… Gel bir sarılalım.
-Sürekli süslenip püslenip hep bir yerlere gidesi gelenler, buradasınız biliyorum…
-Kabul birkaç tahtamız eksik ama olsun dekoratif duruyor gibi düşünün…
-Rutin paradoks; ‘Niye öyle dedim ki?’ pişmanlığı ve “niye öyle demedim ki!“ pişmanlığı…
-Kuzenimin eşi “pahalı evlerde yaşamak istiyorum artık yaa!” diyordu, hayali gerçek oldu; ev sahibi kiraya %100 zam yapmış.
-Herkesin ‘Allah kimseyi kimseye muhtaç etmesin ama sen benim elime bir düş…’ dediği birileri vardır…
-Evde temizlik yapıldığında en büyük mesele yerdeki saçların kime ait olduğu. Annem asla kendi saçlarını kabullenmiyor…
-Dost diyebilmek, dost diye bilmek… ikisi çok farklı…
-İnsanlara saygım sonsuz ama sabrım sınırlı…
-Çocukluğumuzun en güzel yanıydı uğur böceklerinin uğur getireceğine inanmak…
-Pırasa kadar tok tutan yemek görmedim; pırasayı gören hemen “tokum” diyor.
-Yağmurun ilk damlasını yiyince geçtiği yerin yukarısından birinin tükürdüğünü sananlar, size de selam…
-Sinirlenince neden mi kendi kendimize konuşuyoruz, çünkü en kafa dengi insan yine kendimiz…
-Aşırı hız yapan hayaller gerçeklere çarparak durur…
-Şakayla karışık laf sokma bağımlılığından vazgeçemiyoruz…
-Neymiş efendim hep benim istediğim oluyormuş. Pardon ya ne olacaktı?
-Bazen ara vermek gerekir ona, buna, şuna…
-Gariptir insanoğlu aynı şakaya defalarca gülmez ama aynı acıya defalarca ağlar…
-Amanın, saat yine ‘Ne olacak bizim sonumuz?’ olmuş… Keyifli bir hafta sonu diliyor ben kaçıyorum…
Ninem diyor ki: Baş yarılır fes içinde, kol kırılır yen içinde kalır.
