Kopan yol uçları ekleniyor!..
MHP Genel Başkanı Sayın Devlet Bahçeli, devlet ile vatandaş arasındaki mesafelerin ortadan kaldırılmasının ve ortak tarih, kader ve birlikte yaşama ülküsünün güçlendirilmesinin ‘Terörsüz Türkiye sürecinin somut sonuçları’ arasında olacağını ifade etmişti…
Ortak tarih, kader ve birlikte yaşama sürecinin yasal zemininin güçlendirilmesi; kültürel hafızanın tanınarak hayata geçirilmesi ile mümkündür. Çözümde önemli bir mesafe, tarafların “Tanınma” sözünden ne anladığında saklıdır. Tanışma, tanınma kişilerin karşılıklı temas kurarak birbirlerinin varlığından haberdar olması, huyunu, düşüncelerini ve özelliklerini öğrenip bilmek, aşina olmaktır.
Tanınma ve tanış olmayı mümkün kılacak kapının anahtarı aracı kurumlar nelerdir?..
Mayıs 2013’te Akil İnsanlar Doğu Anadolu Bölgesi grubu toplantısında tartışırken “Sosyal barışın nasıl sağlanacağı” sorusuna cevap olarak “Bunun çok pratik ama hâlen başvurulmayan bir yolu var. Toplumun bugün hayatta olmayan ama eserleriyle varlıklarına her zaman ihtiyaç duyduğumuz kanaat önderlerini tekrar gün yüzüne çıkarmak…” olduğunu vurgulamıştık.
Bu uygulamanın operasyonel gücünü sonuçları ile “Bizde her nesil kendisinden önceki neslin edebiyatından mahrum büyüyor, bundan büyük facia olamaz…” diyen merhum Yavuz Bülent Bâkiler’in bir hatırasında saklı:
Bir tarihte İngiltere'de bir gemi kaptanıyla sohbet hâlinde oldum ve ona "İngiltere'de Shakespeare'i okumayan, ilgilenmeyen kimselere nasıl bakıyorsunuz?" diye sordum. Bu sohbeti yaptığımız zaman Shakespeare 400 yıl önce ölmüştü. Yeminle söylüyorum kaptan bana, "Elbette okuyoruz, İngiltere’de Shakespeare'i okumayan ve anlamayan kimseye biz aydın nazarıyla bakamayız!..” dedi. Peki, az önce bana bu sene üniversiteye gidecek olan kızınızdan bahsettiniz. Kızınız Shakespeare İngilizcesini biliyor mu?" diye sordum. Saatine baktı dedi ki: "Şu anda tutmuş olduğum bir hoca kızıma evimizde Shakespeare İngilizcesini öğretmektedir…"
Yani İngiltere 400 yıl önce ölen edebiyatçılarını çocuklarına anlatıyor. Türkiye'de böyle bir aydınlık yok. Biz Türkiye'de anlatılmaz bir cehalet içerisinde bulunduğumuz için tüm ediplerimizin eserlerinden uzak yaşıyoruz. Bu büyük bir facia…
İngiltere, tanınmak ve tanış olmak için 400 yıl önce ölen edebiyatçısına sığınıyor. William Shakespeare’in (1564) kullandığı dil, Erken Modern İngilizce “Early Modern English” dönemine denk gelir. Bugün konuşulan İngilizceden farklı gramer kurallarına ve kelimelere sahip, kendine has zamirleri ve ekleri vardır
Bizde durum ise geçmişe sırt çevirmenin verdiği hasarın baskısı ile henüz tartışma safhasında. “Ne yapılabilir?” sorusuna cevap olarak geçen sürede değişen bir şey olmadı ama füze tesiri yapacak projeler başlığı altında paylaşımlar var: “Molla Ahmed-i Cüzeyri etkinlikleri, İdris-i Bitlis-i anma günleri, Seyyid Taha-i Hakkâri ve Kayme Sarayı Festivali, Fakih Tayran Festivali, Ahmed-i Hani’yi Anma Haftası…” ve benzerlerini görünür yapmak, toplumsal barış için güvenlikçi politikalar ve operasyonlardan çok daha güçlüdür.
“Kim yapmalı?..” sorusunun cevabında, rol kaptırma kompleksinden kurtulduğumuzda Sivil toplum örgütlerinin de sorumluluk alması ve hafızanın güçlendirilmesi var. Bilgisi ve tecrübesiyle sivil toplumun üstleneceği misyon; “bir vatansever sorumluluğu ve geleceği inşa tavrıdır.”
16. yüzyılın sonlarında tasavvufi şiirleriyle unutulmaz izler bırakan Mela Ahmed-i Cezerî’nin divanında dediği gibi:
O inci tanesi bize dedi: “Biz sendeniz, sen de bizden.”
Hakikatte ikisi birdir ve bunda şüphe yoktur…
