"Ceza Kolonisi"nde Franz Kafka

Bu ilgimizi çeken oyunu izlerken, yıllar öncesine döndük. Ünlü yönetmen F. Heimmer''in yönettiği De Moro''nun Adası... Başrolde Marlon Brando vardı. Okyanusların birinde, henüz keşfedilmemiş bir kara parçasında yaşanan, trajik bir dizi olayın korkunç hikâyeleriydi. De Moro, hayvan ve insan bedenleri üzerinde çılgın araştırmalar yapan bir meczuptu. Sahibi olduğu bu adaya, muhtelif yerlerden sayasız türde hayvan getirmişti. Bütün amacı, bir seri operasyonla, hayvanları, insan benzeri hâline getirmekti. Ayakta duramayan bütün yaratıkları "ayakta duran" mahlûk yapabilmekti. Homo Erectüs''ü sağlamak... Yönetmen, bu davranışını, isyan olarak nitelendirmişti. Gelelim bu oyuna... Tiyatro Dergisi''nde, Sahne Metni başlığı altında; KAFKA''nın oyunlarından yararlanarak bir "metin" hazırlanmış. Oyunda, Ceza Kolonisi''nin mahkûmları birer "hayvan kimliği"yle sunuluyor. Homo Erectüs dönemine geçmişler. Ve ayakta durabiliyorlar. Peki, bundan sonraki merhâlede ne var?.. Homo Habilis Yetenekli İnsan Kimliği ve sonra Homo Sapiene''e ulaşmak mı? Mahir Günşıray, bu toplumsal hicvinde, "hayvan mukallidi" insanların kimliği içinde, nice hayvanı hicvetmiş.

Oynayanlar ve reji Şahsen tanışmak onuruna eremediğimiz Mahir Günşıray''ı sorarız.. Toplumsal bir mesajı da var... Hayvandan insan olarak bir kimlik verilen bu insanlar, gerçek insan niteliğine kavuşabilirler mi, bu noktaya ulaşabilirler mi? Çevremizde ve her yerde, her zaman gerçek insan olarak doğanların yaptıklarını gördükçe üzüntü duyulmaz mı?.. Bilinmeyen bir adada ve Kafka''nın hayâl dünyasında mevcut bir mekânda, insana benzer olarak yaratılmış; ama hayvanlık niteliğini kaybetmemiş "suretler" aramızda mevcut değil mi? Çevremize bakmak, duymak, görmek yeterli değil mi? Mahir Günşıray''ı aktör-yönetmen olarak, rol alan sanatçıları da ulaştıkları sonuçtan kutlamak gerekir. Beğendiğimiz bir küçük ayrıntı var. Oyunun bir yerinde, Beethoven''in "Fur Elise" (Elis İçin), çok romantik, çok duygusal bir piyano partisyonu da dinledik. Bu da oyunun bütünü içinde bir teselli niteliğindeydi.

Tiyatro Oyunevi Yöneten: Mahir Günşıray

Sahne Tasarımı: Claude Leon

Işık: Yüksel Aymaz

Makyaj: Mira Civelek

Yön. Yrd: Ayça Damgacı-Ece Eroğlu-Melis Bilgin

Oynayanlar: Alper Develioğlu-Ece Eroğlu-Evren Yazıcı-Ayça Damgacı-Güven İnce-Mehmet Polat-Mahir Günşıray.