Kökü mazide, gözü atide: Gelenekten geleceğe Türk gençliği
Cemiyetlerin hayatında, tarihin akışına yön veren ve nesiller boyu unutulmayacak kırılma noktaları vardır. Bu anlar, sadece kalabalıkların bir araya gelişiyle değil, o kalabalıkları bir ideal etrafında kenetleyen zihnî ve kalbî uyanışla kıymet kazanır.
Türkiye’de uzun yıllardır gençlik hareketleri, köksüz rüzgârların önünde savrulan reaksiyon dalgaları yahut kuru sloganların gölgesinde hapsolmuş yapılar olarak gösterilmek istendi.
Özellikle milliyetçi mukaddesatçı gençlik, muayyen odakların inşa ettiği dar kalıpların, peşin hükümlü mülahazaların ve sadece sertlik üzerinden okunan kriminal imgelerin içerisine sıkıştırılmaya çalışıldı. Geçmişin acı hatıralarını bugünün tek vitrini yapmak isteyenlerin ezberi, Ankara’da nihayete eren "Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Türk Gençliği Büyük Kurultayı" ve onun ayrılmaz bir cüzü olan "TeknOcak-Teknoloji ve İnovasyon Festivali" ile kökünden sarsılmıştır.
Ankara’da tecessüm eden o muazzam manzara, sadece siyasi bir gövde gösterisi yahut geçici bir heyecan dalgası değildir.
Orada köklü bir çınarın yeni dallar sürdüğünü, kökü mazide gözü atide bir neslin ayak seslerini duyduk. Bizim millî ve manevi dünyamızın mihenk taşları, insanı sinesinde taşımayan, ahlakla bezenmeyen hiçbir medeniyet hamlesinin kalıcı olamayacağını ihtar eder.
İşte bu yüzden, o salonda göze çarpan ilk şey kuru bir kalabalık değil; yüksek bir disiplin, sarsılmaz bir organizasyon kabiliyeti, deruni bir ahlak vurgusu ve her şeyden önemlisi bir vatan bütünlüğüne ait olma şuuru idi. Sloganın hudutlarını aşarak laboratuvarın sükûnetine, tefekkürün derinliğine ve üretimin bereketine hicret eden yeni bir zihinsel dönüşümün şahitliğini yaptık.
Bir tarafta on binlerce gencin vakarla doldurduğu o tarihî kurultay meydanı, diğer tarafta ise yapay zekâ projeleri, siber güvenlik yazılımları, sarsılmaz robotik sistemler, enerji teknolojileri ve semalara göz diken insansız hava araçları...
Bütün bu mühendislik harikaları, sadece göz boyayan muvakkat birer sergi malzemesi değil, bu ülkenin evlatlarının aylarca, belki yıllarca göz nuru dökerek, sabırla dokuduğu somut hakikatlerdir. Bu tabloyu tam manasıyla kavrayabilmek için, meseleye dar siyasi pencerelerden değil, medeniyetimizin istiklâl ve istikbal davasının nirengi noktasından bakmak iktiza eder.
Bugün karşımızda duran gençlik profili; sadece reaksiyon gösteren, günün sığ tartışmalarıyla enerjisini tüketen bir kitle değil... Laboratuvara giren, sabırla kod yazan, yapay zekâ algoritmalarıyla geleceğin dünyasını inşa eden, uluslararası teknoloji rekabetinde Türk milletinin adını en yükseğe yazdırmaya ahdetmiş bir nesil mevcuttur.
Kod yazmak sabır ister; mühendislik sarsılmaz bir disiplin iktiza eder; yapay zekâ çalışmak ise derin bir kafa emeği ve ahlaki sorumluluk gerektirir.
Bu karakter, maddeten ve manen donanmış idealist neslin ta kendisidir.
Yıllarca bu gençliği sadece sokakla, kavga diliyle ve öfkeyle anmak isteyenlerin, bugün yüzlerce gencin elinden çıkan bu teknolojik devrimi görmezden gelmeleri şaşırtıcı değildir.
Bir şiddet haberi olduğunda ekranları saatlerce açık tutanların, genç mühendislerin alın terini, millî yazılımları ve yapay zekâ projelerini sessizce geçiştirmesi, eski ezberlerinin ellerinden kayıp gitmesinden duydukları telaştandır.
Çünkü korkuyorlar; uyuşturucu batağını elinin tersiyle iten, genç ruhları kurutan o uyuşuk amaçsızlığı laboratuvarda üreterek parçalayan ve kimliksiz birer figür olmayı reddedip vatan sevgisini bayrak yapan bu gençlik, Türkiye’nin istikbalinde söz sahibi olacak asıl güçtür!
Sayın Bahçeli tarafından dile getirilen, "Kılıcın yanına algoritma, sancağın yanına yazılım eklenmiştir" ifadesi, alelade bir belagat örneği değil; Türk milliyetçiliğinin 21. yüzyılın küresel güç dengelerini ne derece doğru okuduğunun veciz bir beyanıdır.
Zira çağ değişmiştir ve devletlerin istiklâli artık sadece sınır boylarındaki fiziki güçle değil, siber dünyada, veri savaşlarında ve teknolojik bağımsızlıkta gizlidir.
Teknolojik bağımlılık, bir milletin siyasi iradesine vurulmuş en ağır prangadır.
Bu şuurla TEKNOCAK sahnesinde sergilenen yerli yarış aracı prototipleri incelenirken, Göktay adı verilen araç üzerinden kurulan diyalog ve "Nereye götürmesini istersiniz?" sorusuna Sayın Bahçeli’nin verdiği "Turan’a götürsün" cevabı, basit bir retorik değil; derin anlam taşıyan sembolik bir kırılmadır.
Buradaki Turan artık 19. yüzyılın o romantik, sınırları sisli coğrafi tahayyülü değildir. Karşımızdaki mefhum; 21. yüzyılın teknolojik egemenlik vizyonunu temsil eden, küresel ölçekte bir ufuk kavramıdır.
Çünkü bugünün dünyasında bağımsızlık, sadece sınır hatlarına nöbetçi dikmekle korunmuyor. Gerçek egemenlik;
Sınırların ötesine uzanan bir veri güvenliği ve dijital bağımsızlık kalkanı kurmaktan,
Siber dünyada bayrak dalgalandıran yerli işletim sistemleri ve yazılım ekosistemleri inşa etmekten,
Uluslararası sınırları anlamsız kılan ortak üretim havuzları ve mühendislik ağları örmekten,
Ve hepsinden öte, savunma sanayiinde entegre otonomiyi yani yapay zekâyla yönetilen ortak bir aklı hayata geçirmekten geçiyor.
Dolayısıyla mesele artık fiziki bir coğrafyaya gitmek, eski haritaları canlandırmak değil; topyekûn bir kapasiteye ulaşmaktır.
Gücü, toprak genişliğiyle değil, ürettiğiniz teknolojinin etki alanıyla ölçersiniz.
Bizler, maddeyi mana ile harmanlamayan, tekniği ahlakla taçlandırmayan her medeniyetin hüsranla neticelendiğini bilen bir irfanın vârisleriyiz.
Hangi görüşten olursa olsun, bu ülkenin evlatlarının yıkıcı değil kurucu bir iradeyle meydanları doldurması, Türkiye Yüzyılı’na kendi mühendisliğiyle omuz vermesi her türlü takdirin üzerindedir.
Gençlerin elindeki algoritma ile gelecek, mazisinden aldığı kutlu feyizle istikbale köprü kuran bu vakur nesillerin omuzlarında yükselecektir...
