Türkiye''de kendilerini "aydın" veya "entel" diye empoze eden bir grup insan var ki, onları anlamakta güçlük çekiyorum. Ne zaman gerçekten "samimi"ler, ne zaman "samimi"yi oynuyorlar; ayırdedemiyorum. Genelde kendilerini halkın üstünde görüp halktan uzak ve kopuk bir tavır içindelerken bir hadise oluyor, bir bakıyorsunuz halkçı kesiliyorlar; halka öncülük ediyorlar.
Türk Sinemasının sevilen oyuncusu Kemal Sunal''ın ölümünden sonra da aynı durum söz konusu oldu.
Vazgeçemedikleri aristokrat edalarıyla "Kemal Sunal filmi" dendiğinde dudak bükenler, Sunal hayranlarını küçümseyenler; onun filmleri TV''de yasaklanınca "dünya varmış!" diyenler, bir de baktık ki, bir numaralı Kemal Sunal tiryakisi kesildiler. Onun ne kadar büyük sanatçı olduğu konusunda övgü yarışına giriştiler. O zamana kadar aklımıza, hayalimize gelmeyen Kemal Sunal tanımlamalarıyla karşılaştık:
"O, bir öğretmendi. Hepimize yol gösterdi. Bize çok şey öğretti."
"O, bir filozoftu. Halka düşünmesini öğretti."
"O yerli Şarlo''ydu.
Bu arada Newyork Times da Sunal''ın Türkiye''nin Jerry Lewis''i olduğu şeklinde yorum yaptı.
Galiba halkın dışında Kemal Sunal''ın en gerçekçi ve abartısız tanımını yönetmen Halit Refiğ yaptı:
"Kemal Sunal, bizim halk edebiyatımızın, halk kültürümüzün, klasik, geleneksel Keloğlan tipimizin günümüze taşınmış önemli bir temsilcisiydi."
Buna paralel olarak halk, kendilerinden biri olduğuna inandığı sanatçıyı "güldüren adam" olarak tanımlıyor.
Geçim sıkıntısıyla kavrulan, aldatılan, horlanan, gülmelere hasret insanlarımız için gülebilmek çok önemli.
Aslında gülmek, en hayati ihtiyacımız.
Gülen ve güldüren insan seviliyor.
Hem de ölesiye.
Sunal''ın cenaze törenine koltuk değnekleriyle katılan bir hanım, hastalığı sırasında onun filmleriyle avunup moral bulduğunu söyleyerek soruyor:
"Şimdi bizi kim güldürecek?"
Yetenekli sanatçılarımız çok. Fırsat verildiğinde daha kimler çıkar! Ama Kemal Sunal kadar doğal ve içten olanını, hasılı afrasız, tafrasız ve tepeden bakmasız "halktan biri" olanını bulmak...
E-zor!
