O bir gazi...
Adı Hüseyin Ümit.
Bütün gazilerin sembolü.
Bu ülkeyi ayakta tutan tek bir yüreğin parçası...
Güneydoğu''da gözlerini, bir kol ve iki bacağını kaybetmiş.
Vatanının bölünmez bütünlüğü uğruna, toplumun esenliği için can pazarında en kıymetli uzuvlarını feda etmiş.
Bütün gaziler gibi inançlı.
Bütün gaziler gibi cesur.
Bütün gaziler gibi aslan yürekli.
Bütün gaziler gibi vakur ve güçlü.
Gülhane Askeri Tıp Akademisinin tedavi gören gaziler için düzenlediği moral gününde onu görmeliydiniz.
Acısını içe gömüşünü, hüznünü müziğin eşliğinde dağıtışını, komutanın ilgi ve şefkatiyle moral buluşunu... Kendisini yanaklarından öpen şarkıcıya gülümseyişini... Maddi manevi hiçbir yenilgiyi kabullenmeyişini... Komutanın elinden küçük bir çocuk utangaçlığı ile yemek yiyişini...
Görmeliydiniz.
Kendisiyle röportaj yapan basın mensuplarına "Hayat devam ediyor!" deyişini...
Duymalıydınız!
İçeriden ve dışarıdan hain emellerle karıştırılmaya, çökertilmeye çalışılan bu ülke neden güçlü, anlardınız!
Gaziler...
Allah''ın sevgili kulları.
Kiminin oğlu, kiminin eşi, kiminin kardeşi... Topluca bizim evladımız. Can parçalarımız... Asla ve asla unutmamamız gereken gönülleri yaralı aslanlarımız...
Onlar görevden kaçmadılar... Çeşitli özürlerle askerliği tecil yoluna sapmadılar. Torpil aramadılar.
Görevlerini, şanla şerefle yaptılar.
Görev sırası şimdi bizde. Hepimizde.
Onların ihtiyacı moral, sevgi ve ilgi...
Bunları her vesile ile kendilerine göstermek, nice moral desteği ile onların bundan sonraki yaşamlarında yardımcı olmak bizim boynumuzun borcu...
Evet, hayat devam ediyor.
Bizim için canlarını ortaya koyanları unutarak değil ama.
Onlarla yan yana, can cana, omuz omuza... Acıyarak ve sadece uzaktan üzülerek değil; onları hayata bağlayacak maddi ve manevi imkanları sağlayarak... Bu amaçla gerektiğinde kampanyalar açarak... Hayatın onlarla anlam kazandığını vurgulayarak.
"Sensiz olmaz... Yok, sensiz olmaz!" diyen şarkılarla...
Hep bir ağızdan.
Ve tek bir yürekle...
