Çiçekçi

Sizi şöyle şehir meydanına alayım.
Bu geniş alanın sağından yürürsek, lokantayı, kuyumcuyu ve butiği geçtikten sonra çiçekçiden içeri girebiliriz.
Önden buyurun.

***

İçeride, küçük masanın arkasında oturmuş, bilgisayarıyla meşgul olan kırklı yaşlardaki bu güzel hanım, buranın patroniçesi.
Kocası örgüt soruşturması sebebiyle, Yunanistan üzerinden Almanya’ya kaçınca, Asuman Hanım hem evde hem dükkânda yalnız kaldı.
Mecburen çiçekçi dükkânı için yanına bir yardımcı aldı.
Evet, sol tarafta, çiçeklere fısfıs ile su sıkan kızımız da işte o, Nazlı.
Arkeolojiyi bitirdikten sonra, Beyazaltın ilçesinde lüle taşı imalatçısı küçük bir dükkânda kısa bir süre çalışan Nazlı, tozlu topraklı mesaiden kaçıp, yeniden iş ararken Asuman’ın cama astığı ilanı gördü.
İlk tanışmada anlaştılar.
Başlayalı iki hafta oldu.

***

Bu arada Asuman Hanım, mahkemeye başvurarak “evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını” beyan edip, “gıyabi yargılama” sonucu boşandı.

***

- Kaç yaşındasın sen Nazlı, diye sordu bir sabah patroniçe.
- Yirmi dokuz abla.
- Evlenmeyi düşünmüyor musun peki?
Acı bir gülümseyişle cevapladı Nazlı:
- Abla, evlenmek bir yetenek meselesi… Becerebilene bravo… Ben hiç teşebbüs etmedim. Çünkü çuvallayacağımı baştan biliyorum.
- Daha neler! Denemeden bilemezsin ki? Ayrıca yetenek değil, gönül meselesi bu…
- Valla hiç gönlümü açmadım öyle şeylere… Mutsuz olmaktan korkmuşumdur hep… Kim bilir kaç “başka hayallerle dolu iki kafa” her akşam aynı yastığa baş koyuyor.
- Bu kadar kötümser olma…. Dünyada iyi insanlar da var.

“İyi insan” tam da lafın üstüne geldi. Çünkü o anda çiçekçiden içeriye yakışıklı bir delikanlı girdi.
- Merhabalar… (Nazlı’ya döndü, iki elini, bir şeyi tutacakmış gibi açtı.) Şöyle güzel bir aranjman yaptırmak istiyorum.
Patroniçe Asuman gözlerinde binbir mana ile alttan alttan ikiliyi izlemeye başladı.
Çiçek yapılırken delikanlı, masaya yaklaştı, Asuman’a mesaj kartını yazdırdı, parasını ödedi.
Nazlı’nın elinden çiçeği alıp çıktı.
Asuman hin bir bakışla:
- Nasıl, dedi.
- Ne, nasıl?
- Lütfen. Yeme beni.
- Abla adam sevgilisine çiçek alıyor, neyi soruyorsun?
- Sevgilisine değil, babasına… Mesajını ben yazdım, çıktısını ben aldım. Babasına teşekkür çiçeği…

Şurada biz bizeyiz değerli okuyucum; aslında Nazlı’nın 29 yıldır kapalı tuttuğu kalbi hafif aralanmıştı. Belki patronunun bu konuyu kafasına sokması, belki Demir’in gelişinin o sabaha rastlaması… Bir şekilde, kalbine hafif bir tık işareti koymuştu.

***

A-ha… Olacak bu ya, hemen ertesi gün Demir, çiçekçiden içeri giriverdi. Al sana mesaj!
- Merhabalar, deyince Asuman’ın gözleri hemen Nazlı’yı aradı. Kızın yüzündeki kızarıklığı gördü.
- Merhaba, dedi patroniçe.
Demir biraz mahcup bir şekilde:
- Yarın eczanemi açıyorum, sağdaki caddenin sonunda. Küçük bir kutlama yapacağız. Sizi de davet etmek istedim.
- Geliriz tabii, dedi Asuman, cömertçe gülerek.
- Sol caddede babamın eczanesi vardı, fakat babam emekliliğini ilan ederek faal hayattan çekildi, eczaneyi bana devretti. Ben de eczacıyım. Yeni yerimizde, yeni dönemin başlangıcına sizleri de davet edeyim dedim.

***

Ertesi gün.
Asuman:
- Nazlıcığım, sen dükkânda dur, ben Demir Bey'in açılışına gideyim, dedi. Gelince sen de bir uğrar, hayırlı olsun dersin.
- Tamam abla.

Asuman o gün dükkâna gelmedi.
Bir sonraki gün de…
Nazlı telefon etmek zorunda kaldı:
- Abla?
- Yok yok, problem yok. Yarın sabah gelirim.

***

O sabah Nazlı’nın aklına Demir düştü. “Eczanesine gitsem ayıp olur mu” diye geçirdi içinden.
Ve “iyi insan” yine tam o anda göründü.
Demir bu defa yalnız değildi. Sol elinin parmakları Asuman’ın sağ elinin parmaklarıyla birbirlerine geçmiş şekilde içeri girdiler.
- Biz sözlenmeye karar verdik, dedi Asuman.
Nazlı yutkundu.

Sadık Söztutan'ın önceki yazıları...