Kaydet
|
Bir ağustos ayında Cahit Abi beni yanına çağırdı, "seni İstanbul’a göndereceğim” dedi.
Bazı anlar vardır ki hayali dünyalara bedel olur... Yıl 1987 bir ağustos ayı... Yaşadığım şehirde hummalı bir iş sezonu... Manisa’nın altın sarısı üzüm kesim mevsimi ovalarda işçi patron herkes işte kimi bağlarda sultani üzüm kesiyor kimi taşıyor kimi ilaçlı suya bandırıyor kimi sergilerde üzümleri seriyor. Bereketli Gediz havzası âdeta insan kaynıyor. O yıl ben de Türkiye Gazetesi Manisa bürosunda Cahit Destici abiyle beraber çalışıyorum. 24 yaşında toy civan bir delikanlıyım evli iki tane de çocuğum var...
Türkiye gazetesi o yıl atak üstüne atak yapıyordu. Gelişme yayılma kampanyaları süratle devam ediyordu. Rehber Ansiklopedisi, ardından İslam Âlimleri Ansiklopedileri 18 veya 20’şer cilt olarak hazırlanıyordu. Bu devasa eserler temiz Anadolu insanımıza kupon karşılığı ücretsiz dağıtılıyor böylece büyük bir dini ve kültürel hizmet yapılıyordu.
Milletimiz millî manevi değerlerimizi koruyan dürüstçe anlatan eserlere kavuşuyorlar ve bunun sevicini yaşıyorlar bizlere de can u gönülden destek veriyorlardı... Cenabı Allah bütün okuyucularımızdan razı olsun.
Biz çalışan arkadaşlar da gerçekten birer "Alperen" ruhuyla, gazeteyi kitapları daha çok insanlara ulaştırmak için gece gündüz çalışıyorduk. Aramızda senlik benlik yok, sınıf ayrımı yok, şanlı Eshab-ı kiramın, ensar ve muhacirin efendilerimizin hayatlarını öğreniyor onların manevi duygularından feyiz alıyor onlara benzemeye çalışıyorlardı.
Bir doktor, bir albay veya profesör, doğudan batıdan gelen daha Türkçeyi bile iyi konuşamayan ilkokul mezunu bir delikanlıyla beraber aynı safta omuz omuza çalışıyorlardı.
Her biri rahmetli Enver Ören abimizin talimatlarına harfiyen uyar o doğrultuda hep beraber çalışırdık.
Enver abimiz sanki bir manevi güneş gibi ışık saçardı, Anadolu’daki büroları tek tek gezer, arkadaşları ziyaret eder o kadife gibi yumuşak sesiyle nur saçan sohbetleriyle âdeta yaralı gönüllere derman, mahzun insanlara sürur olurdu. Sohbetine gamlı kederli katılan kişi neşeli huzurlu bir halet-i ruh ile ayrılırdı oradan ve o sıkıntıları unutur o sohbetin lezzetini yıllarca unutmazdı.
Bu ağustos ayının güzel bir gününde Cahit Abi beni yanına çağırdı: “Orhan Abi hazırlığını yap seni yarın İstanbul’a göndereceğim. DEVAMI YARIN
