“Başkasını sevindirmek sana içinde oluşan korku ve melankoliyi düşünmeyi unutturur.”
Doktor Adler her gün iyi bir iş yapmakta ısrar eder. Nedir o iş? Sevgili Peygamberimizin buyurduğu gibi ihtiyaç sahibi, düşkün ve güçsüz birine yardım etmektir. Çünkü diğerlerini memnun etmeye çalışmak insana, kendi yaşadığı kaygı, korku ve melankoli uyandıran kendini düşünme işini bıraktırır. Bu duruma örnek olarak New York'taki bir okulun sahibi olan William T. Moon der ki:
"Allah'a şükrederek ve birine yardım edip ona sevgi göstererek kaygıyı, üzüntüyü yendim"
Ebü’l-Abbâs es-Sebtî hazretleri de şöyle buyuruyor:
"Bir âyeti kerimeden anladığım üzere elime geçen az olsun çok olsun üçte birini kendime ayırıp diğer kısmı Allah rızası için fakirlere ve muhtaçlara sarf etmeye karar verdim. Çünkü Allahü teâlânın ihsan makamında olan bir kimseye ilk önce farz kıldığı şeyin ne olduğunu araştırınca bunun nimetine şükür olduğunu anladım."
Seçilmişlerin muhabbetine kavuşanlar, bulunca dağıtır, bulmayınca kalben rahatlar ve dünya sevgisinden uzak olurlar.
Anlattıklarımın ışığında, ikamet ettiğim ilçede şunu fark ettim. Bazı şuurlu dükkân sahipleri ürünlerinin bir kısmını gece dışarıda bırakıyor. Hatta bazı bakkalların su, ekmek, bisküvi vb. içecek ve yiyeceklerin bir miktarını kasten dışarıda bıraktıklarını görüyorum. Bilhassa bahçelerinden dışarı sarkan meyveleri almıyor, “gelen geçen yesin” diye tembih ediyorlar. Eskiden içeri girmeden bir işletmenin lokanta olduğu anlaşılmıyordu. Şimdi kızarmış kebaplar nar gibi börekler, ışıl ışıl baklavalar vb. özel teşhir vitrininde. Parası olmayan için bu hayat zor.
Burada bir hatıramı anlatmadan geçemeyeceğim: Köyde, sonbahardan kışa geçerken bağ ve bahçelerde meyve kalmadığı dönemde bizim erik ağacımız yeni olgunlaşırdı. Bir akşam geç vakitte eve gitmeden önce biraz erik toplamak niyetiyle zor geçitlerinden geçerek bağa vardığımda ağaca birkaç adım kalmışken sesinden tanıdığım komşumuz olan bir genç kız, “Mustafa beni annen gönderdi” dediğinde benim de korkudan ödümü patlatmamıştı. Geldiğim uzun yoldan uzaklaştım. Gecenin geç vaktinde ise “annem uykuyu yarılamıştır” düşüncesiyle yaşadığım olaydan annem dâhil hiç kimseye bahsetmedim. Ben o hanımefendiyi suçlu bulmuyorum. Çünkü yol kenarında ağaç meyvesiyle çok dikkat çekiciydi. Helali hoş olsun.
Mustafa Ali Mahdum


