“Eve dönemedi oğlum, o kazada vefat etti. O notu okumaya belki fırsatı bile olmadı.”
Beyazıt Meydanında, “cepçi” olarak, abdest alan bir ihtiyarın cüzdanını alıp kaçan sonra o cüzdandan çıkan notu okuyup kendi adının yazdığını görünce şaşıran ve korku ve merakla gidip cüzdan sahibine durumu soran gencin yaşadıklarını anlatmaya bugün de devam ediyoruz...
İçi içine sığmayan, korku ve merak içinde kalan gencin adının da Ahmet olduğunu anlayınca bu defa cüzdanında not yazılı olan ihtiyar da şaşırmıştır. Der ki Ahmet’e:
"Evlat, kâğıttaki yazıyı ben yazdım yazmasına da... Senin için yazmadım ki. Benim bir oğlum vardı, adı Ahmet’ti. Söz dinlemezdi, kötülük peşinde koşar, eve uğramazdı. Ne zaman yüz yüze gelsek kafasını çevirir, iki kelime konuşmazdı benimle. Ben de “bir gün belki cüzdanını açar da gözü çarpar, bir anlık gafletten uyanır” diye gizlice cebine bu notu koymuştum.
Bir gece arkadaşlarıyla işret meclisindeyken bir kaza oldu... Eve dönemedi oğlum, o kazada vefat etti. O notu okumaya belki fırsatı bile olmadı. Cenazesini getirdiklerinde cüzdanından çıkarıp kendi cebime koydum. Yıllardır yanımda taşırım. Nereden bilebilirdim ki bir yolunu şaşırmışın eline geçeceğini... Oğlumdan geriye kalan acı bir nasihat notu olarak yıpranmış cüzdanımda taşıyordum. Sen şimdi geldin bu kâğıdı bana uzattın ya... İnan benim de aklım ermedi bu işe."
Ahmet olduğu yere çöktü. Avludaki taşlar sanki ayağının altından kayıyordu. Başka bir Ahmet’in okuyamadan toprağa girdiği o not, bir ok gibi gelip kendi göğsüne saplanmıştı. Şadırvandan şıpır şıpır akan suyun sesi, ilk defa kulağına bu kadar net geliyordu.
"Ben şimdi ne yapacağım?" diyebildi sadece.
Olduğu yerden Ahmet’in omuzuna dokundu yaşlı adam:
"İnsan çaldığı parayı geri verir de kaybettiği yüzü kolay bulamaz evlat. Şimdi gideceksin, kimin hakkına girdiysen bulacaksın. Bulamadığının adına bir yetimin başını okşayacaksın. O Ahmet okuyamadı o notu, sen okudun. Yönünü dönmek için hiçbir zaman geç değildir."
O günden sonra Beyazıt Camii'nin avlusunda bir daha "cepçi" görünmedi. Ahmet hamallık yaptı, sirke sattı, ne iş bulduysa çalıştı. Kazandığı her helal kuruşla eski günlerin günahını silmeye uğraştı.
Ne zaman hâlini hatırını sorsalar şadırvanı işaret eder, tek bir şey söylerdi:
"Biz bir zamanlar cep boşaltırdık; meğer bir babanın ölmüş evladına yazdığı ama ulaştıramadığı duaya denk gelmişiz."
Selman Devecioğlu


