Helal süt emmek
Anadolu'nun kadim kültüründe bir insanın karakterinden bahsedilirken söylenirdi: "Helal süt emmiş." Aslında bu söz, sıradan bir övgüden çok daha fazlasıydı.
Helal süt emmek yalnızca helal lokmayla büyümek değildir. Bir annenin evladına sevgiyi öğretmesi, bir babanın dürüstlüğü örnek olması, büyüklerin duasıyla büyümek, küçüklere merhamet göstermeyi öğrenmek, komşunun derdiyle dertlenmek, kul hakkından sakınmak ve Allah korkusunu kalpte taşımaktır. Ailede görülen ahlak, nesilden nesile aktarılan en büyük mirastır.
Bugün ise kendimize samimiyetle şu soruyu sormamız gerekiyor: Bize ne oldu? Ne zaman bu kadar yalnızlaştık? Ne zaman komşumuzun kapısını çalmayı unuttuk? Ne zaman anne ve babamızın duasından daha değerli şeyler aramaya başladık?
Bir zamanlar mahallelerimizde kapılar kilitlenmez, sofralar paylaşılır, acılar birlikte yaşanırdı. Şimdi ise aynı apartmanda yıllarca yaşayıp birbirinin adını bilmeyen insanlar olduk.
Teknoloji ilerledi, imkânlarımız arttı; fakat gönüllerimiz birbirinden uzaklaştı. Gençlerimiz evlenirken aile kurmaktan çok bireysel yaşamın hesabını yapıyor. Oysa aile; sevgiyle, emekle ve fedakârlıkla ayakta kalır.
Daha acısı ise anne ve babaların yaşadığı yalnızlıktır. Ömrünü evlatları için tüketen, saçlarını onların uğruna ağartan nice anne ve baba, hayatlarının son demlerinde bir telefon bekler hâle gelmiştir. Bazıları evlat hasretiyle pencerelerde göz yolu beklerken, bazıları da huzurevlerinde bir bayram ziyaretine hasret yaşamaktadır.
Belki de bugün ihtiyacımız olan şey yeni bilgiler değil; unuttuğumuz değerleri yeniden hatırlamaktır. Çünkü bir toplumu ayakta tutan binalar değil, değerlerdir.
Bugün çocuklarımıza bırakacağımız en büyük miras; banka hesapları, evler veya arsalar değildir. Onlara bırakacağımız en büyük miras; güzel ahlak, vicdan, saygı ve Allah korkusudur.
Ceylan Özönal
ŞİİR
Yaratılış gayesi
Bir yaşamak ağırlığında,
Ölüme hafifçe sarılmak...
Şüphe değil midir istediğimiz,
Gerçekler içerisinde?
Sonunda istediğimiz şey varsa,
Sonsuza dek yorulmayacak ayaklarımız.
Manası olmalıydı gülüşümüzün;
Tıpkı vedaya sarıldığımız gibi.
Boşuna mı kır ektim saçlarıma,
Dünya yaratıldığından beri?
İnsanın gayesini düşünmüş
Mütefekkirler...
Ama yaşamaya bir kanun koyamamışlar.
Nedir iğnenin deliği,
İpliğin rengi?
Yaşamak şimdi,
Kıyıya demir atmış bir geminin ahengi.
“Dur!” diyemiyorum gözlerime;
Görebildiği kadar yaşamak...
Nedendir acaba bilinir mi,
Ağlayan kadınların gözyaşları?
Şimdi yaşamaya küsmüştür depremler;
Kim düzeltecek kızgın kırgınlıklarımızı?
Artık bizim için kıvılcım dökmüyor bakırcılar,
Acıtmıyor içimizdeki kırgınlığı bu sancılar.
Sadece düşünmektir yaramız;
Korkunç bir şuurda, yanlış insanlarla...
Mehmet Emin Gülicem
ESKİMEZ KELİMELER
MUAZZEZ: 1. Sayılan, saygı duyulan; aziz. 2. Yüce.
CELADET: Yiğitlik, Celadetli: yiğit.
FEVKALADE: 1. Alışılmış olandan ayrı. 2. Aşırı, çok fazla olan. 3. Olağanüstü. 4. Aşırı bir biçimde. 5. "Çok iyi, çok üstün, çok güzel" anlamlarında beğeni ifade eden bir söz. “Yemek nasıldı? -Fevkalade!”
TEVATÜR: 1. Yaygın söylenti. 2. Bir hadisin yalan söylemelerine ihtimal verilmeyen birçok ravi tarafından aktarılması.
RAVİ: Rivayet eden, nakleden.
HİZİP: 1. Bir toplum içinde inanç, düşünce vb. yönlerden ayrılıkçı davranarak toplumun büyük kısmıyla çatışma durumundaki küçük topluluk; klik. 2. Kur'ân-ı kerimin her cüzünün beş sayfalık bölümü. 3. Parti veya sendika gibi toplumsal örgütlerde örgütün izlemekte olduğu ana siyasi çizgiye veya çalışma biçimine karşı olan, ayrı bir teşkilat merkezi bulunan örgüt içi grup; bölüngü, bölüntü, fraksiyon.
TEMERRÜT: 1. Dikkafalılık, kafa tutma, direnme. 2. Ek faiz ödememe durumu. 3. Herhangi bir sebebe dayanmaksızın borcu ödememekte direnme; direnim. [https://sozluk.gov.tr/]
