Limitleri zorlamak
Şu limitli dünyada, bizim de limitli bir sabır kuvvetimiz var. Her sabah yeni bir limitle güne başlıyoruz. Bunu aynı telefonunuzun şarjı gibi düşünebilirsiniz. Gün boyu başımıza gelen hadiselere karşı bizim enerjimiz bu sabır kuvvetinde saklı. Eğer bunu dengeli kullanmaz isek, günü bitirecek takatimiz elbet kalmaz. Gün içinde birçok hadise, birçok sıkıntı ile baş ediyoruz. Bu sabır kuvvetini bu gibi hadiselere değil de gereksiz yerlere dağıtırsak gün sonunda tükenmiş, bezgin bir hâle döneriz. Ne kendimize ne başımıza gelen musibete ne de ibadet etmeye kendimizde sabır bulabiliriz. Olur olmadık her şeyi seyredersek, her muhabbete dalarsak, her görüntüye zihnimizi, beynimizi açarsak elbette aynı bataryanın zayıflaması gibi zihnimizde "şarj azaldı" uyarısı verebilir... Bu sefer olmadık zamanda kızmaya, sabredeceğimiz bir duruma sabretmemeye başlarız. Çünkü biz daha gün ortasında o sabır kuvvetini çoktan saçma sapan olaylarla tüketmiştik.
O yüzden,
Limitini zorlama,
Zihnini, kalbini ekranla, gereksiz işlerle dağıtma.
Aksine toparlanmış bir zihin, odaklanmış bir kalp seni ayakta tutar.
Çünkü o kalp sabrın da kıymetini bilir, zamanın da...
Çünkü biz limitli insanoğlu,
Limitli bir ömre sahibiz.
Tek bir nefesimiz bile çok kıymetli.
Kıymetli ki, o her nefesin hesabı tek tek sorulacak...
Amine Kübra Salar
ŞİİR
Canım Türkiye’m
Ben onunla büyüdüm,
Onunla var oldum.
O yazdı… Ben okudum…
Her satırında kendimi buldum,
Her kelimesinde biraz daha çoğaldım.
Çocukluğumun en saf anlarında
En yakın dostumdu o…
Konuşmazdı ama anlardı,
Susardı ama kalbime dokunurdu.
Yazdım… Çekinerek, titreyerek…
O ise aldı beni
Sayfalarına emanet etti.
Bir çocuğun kalbine
“Sen değerlisin” demekti bu…
Ve bu, dünyalara bedeldi.
Sonra hep yazıştık, halleştik…
Ondan âlâ güvenilir yer mi vardı?
Her satırı bir nur,
Her sayfası bir yol oldu bana
Hele “Bizim Sayfa” …
Ebedî Seadet’e açılan bir kapıydı
İlmek ilmek işlendi kalbimize
Hakikat… Ehl-i Sünnet…
Sevgiyle, sabırla, sessizce…
Nasibi olan anladı, nasibi olan bildi
O gizli hazinenin kıymetini…
Çünkü o sayfalarda sadece yazı yoktu…
Sevgi vardı. Ve o sevgi yukarıdan gelirdi…
Her sabah evimize düşen bir bereketti …
Onsuzluk ise derin bir sessizlik,
Soluksuz bir boşluk gibiydi.
Yıllar geçti… Zaman değişti…
Değişmeyen şey
Kalbimdeki onun sevgisiydi.
Hâlâ aynı özlemle, aynı muhabbetle
Yolunu gözlüyorum...
Bazı şeyler vardır, okunmaz sadece,
Yaşanır… Kalbe yazılır… Ve asla silinmez… 🤍
56 yıldır ilk günkü şevkle kalbimizde
Nice hatıralara, duygulara şahit oldun.
Nesilleri büyüttün, gönüllere dokundun.
Dün olduğu gibi bugün de bizimlesin,
Yarınlara da “Işık” olmaya devam edecek
Sevgi “Ören” bir yürek olacaksın…
Gelecek nesillere emanet,
Kıymeti bilinecek bir hazine olarak…
İyi ki varsın canım dostum
Gazetem Türkiye’m… Nice yıllara…
Songül Zehra Maden-Samsun
