Amerikan ordusundan motosiklet tutkusuna

“ABD askeri olarak Tokyo’da görev yaptığım sırada motosikletle tanıştım. Ordudan ayrıldığım gibi kendimi Amerika’nın ünlü motosiklet gruplarının içinde buldum.”

ALİ ÇELİK

Onur Mehmed Taşyontar Amerika, New Jersey doğumlu. 1986 yılında oraya yerleşen ailesi ise Eskişehirli… Türkçesi, İngilizceye biraz karışıyor ama gayet iyi. İlk tanıştığımızda koltuk değnekleri ile ayakta zor duran Mehmet, gün geçtikçe iyileşiyor. Enteresan bir motosiklet kazası yaşamış… Daha enteresanı da motorla askerde tanışması... Hem de ABD askeri olarak Japonya’da görev yaptığı sırada...
¥ Önce Amerikan ordusuna katılmaya nasıl karar verdiğini sorayı.?
Mahallede ve okulda samimi olduğum bütün arkadaşlarım askere yazılıyordu. Niyetim iyi bir üniversitede okumaktı fakat okul masrafları oldukça yüklü idi. 4 yıllık sözleşme sonunda devlet bütün eğitim masraflarını karşılıyor, ilave avantajlar da sunuyordu. Amerikan vatandaşıyım zaten biraz merak, biraz da maddiyat…
¥ Askerlik tamam da, özel kuvvetlere nasıl girdin?
Önce ne istediğimizi tam olarak anlamaya çalıştıkları bir sistem var, sonra sınavlar başlıyor, dayanıklılık testleri falan… Kendi kriterlerine göre değerlendirip sınıflandırıyorlar, şartlar uygunsa teklif ediyorlar. Uzun yıllardır spor yapıyorumdum, tabiat sporlarına özel ilgim de vardı. Birkaç eğitimde denediler, “Özel Kuvvetler”e davet ettiler.
¥ Ailen nasıl karşıladı bu durumu?
İlk başta herkes karşı çıktı tabii ki. ABD ordusunda bir sistem var, insan psikolojisini iyi bilen, ikna kabiliyeti yüksek subayları bu işle görevlendirmişler. Gelip aileni ikna ediyorlar, avantajlarını anlatıp bir şekilde onaylarını alıyorlar.

¥ Eğitim nasıl geçti?
Üç ay kadar silahsız acemilik döneminin ardından taktik eğitimleri ve silah kullanmasını öğrettiler. Askerî araçların kullanımı, konvoy düzeni, coğrafya ve navigasyon, ileri seviye gece operasyonları, rehine kurtarma ve transferi gibi bir yıl tamamen eğitimle geçti… Hâlen ABD vatandaşı olduğum için çok detaylı konulara girmek istemiyorum.
¥ Silahlarla aran nasıl?
Biz Çerkez asıllıyız, annem anlatır, büyük annem tüfekle demir parayı havada vururmuş… Benim atışlarımı beğendiler ve keskin nişancı timini teklif ettiler. Özellikle ben istemedim. Bizim takım ağırlıklı olarak M16 kullansa da, 15’ten fazla silahta uzmanlaştım. Farklı operasyon senaryolarına göre silahlar da değişiyor. Mesela baskın, yakın taarruz, bina içi savunma farklı bir ekipmanla, açık arazi kontrolü, mevzi savunması veya araç konvoyunda farklı mühimmatlar ve silahlar kullanılıyor.
¥ Nerelerde görev yaptın?
İlk görevim Tokyo’daki ABD üssündeydi. İki yıl Tokyo’da kaldım. Kuzey Kore lideri Kim Jong-un’un dünyaya yönelik tehditleri başlayınca bizi Güney Kore’ye gönderdiler. Filipinler ve Pasifik bölgesindeki çeşitli ABD üslerinde de bulundum. En sonunda Kaliforniya’da ordu karargâhına aldılar…

¥ Para kazandırıyor mu askerlik?
Nedense herkes ilk bunu soruyor! Acemilik sürecinde saat başı 8 dolar yazıyorlar. Yıllık 30 bin dolar civarında eğitim süresi boyunca kazanıyorsun. Sonra birliğin, görevin ve rütbene göre değişiyor. Ben “Özel Kuvvetler”den çavuş olarak ayrıldığımda, yıllık 50 bin dolar civarında kazanıyordum. Kısaca bizim parayla aylık 13-14 bin lira…
¥ Kim bilir ne anılar vardır, kestirmeden gidelim Mehmet… Sen bize neden ayrıldığını anlat.
Evet, çok şey yaşadım tabii ki, iyi kötü bir sürü hatıra var ama ayrılma sebebine gelirsek, zaten başlarken dört yıllık kontrat yapmıştım. Sürem dolmadan da sıkılmaya başladım. Ben de askerlikle ilgili fazla konuşmak istemiyorum. Bir noktadan sonra bana göre olmadığını anladım… Dalgıç olmayı çok istiyordum ve su altı inşaat mühendisliğine başladım. Sonra Virginia Chesapeake Körfezi’ndeki köprüde çalıştım. 28,324 km uzunluğunda, 1964 yılında tamamlanmış. Su altındaki kısımların bakımı onarımı derken performansımı beğendiler, yeni başlayan 30 milyon dolarlık liman projesinin su altı inşaat işini verdiler…

KENAN VE SERDAR ABİ’Yİ ÇOK SEVİYORUM

Hayalim onlarla tanışmak

Askerlik hayatım boyunca sürekli Serdar Kılıç’ın belgesellerini, Kenan Sofuoğlu’nun yarışlarını takip ettim. Benim gibi birçok arkadaşım var. Onlar sayesinde Türkçemizi geliştirip memleket özlemi gideriyorduk. Serdar Abi sayesinde bıçak kültürüm ve tabiata bakış açım değişti. Japonya’da kaldığım süre boyunca, katana denilen otantik samuray kılıçlarını araştırmıştım. Çok iyi ustalarla tanıştım, bana karbon çeliğini ve nasıl işleneceğini öğrettiler. Birlikte çok bıçak ve kılıç yaptık. Amerika’ya döndüğümde kendi garajımda devam ettim. Endüstriyel aletler kullanmayı sevmiyorum, illaki el emeği olacak. Şimdi Türkiye’de evde bıçak yapmaya devam ediyorum. Siz de röportaj yapmışsınız, Soytürk Dönmez Usta’yla tanıştım. Birlikte teknik ve malzeme konusunda bilgi paylaşıyoruz. Silahlara karşı özel bir ilgim var. Eskişehir’deki akrabalarla plan yaptık, lisanslarımı alıp avcılığa başlayacağım. Amerika’da Kızılderili bir yay ustasıyla tanışmıştım, bana ok ve yay yapmayı öğretti. Türkiye’de de Osmanlı yayları yapan bir usta varmış. Onun yanında biraz çalışacağım. Ama en büyük hayalim Kenan Sofuoğlu ve Serdar Kılıç ile tanışmak. Sizden ricam; aracı olur, beni onlarla tanıştırırsanız çok sevinirim.

SOFUOĞLU’NUN REKORUNU DENEDİM

¥ Kenan’ın rekorunu denemek nereden aklına geldi?
Osman Gazi Köprüsü’nün açılışındaki görüntüleri unutmam mümkün değil. Konuştuk zaten, ben dünyanın en uzun köprülerinden birinde çalıştım. Osman Gazi Köprüsü gerçekten hem mimari hem görsel açıdan mükemmel. Kenan Abi açılışında dünya hız rekorunu kırdı ama o görüntüler Amerika’da izlenme rekorlarını kırdı. Çok gururlandığım konulardan birisidir. Kenan Abi 400 km hıza çıkmıştı. İnternette izlediğim bir videoda motorun Japon mühendisleri bile pistte denemeler sonucu 385 km hızda takıldılar. Müthiş bir şey… Ben de sadece denemek istedim. Amerika’da hız yapmaya müsaade edilen bir noktada 348 km’ye ulaştım. Gerçi benim motorum 650 cc, Kenan Abi’nin ki 1.000’lik ve oldukça özel bir motor. Ona ulaşamayacağımı bile bile denemek istedim. Son motorumda ise onun kullandığı markayı tercih ettim.
¥ Motora nasıl başladın?
Motorculuk serüveni, askerlik sebebiyle Japonya’daki görevim sırasında başladı. Vakit buldukça kiraladığım motorlarla Tokyo caddelerini turluyordum. Kullandıkça da hevesim arttı. Honda, Yamaha, Kawasaki; hepsini denedim. Aldığım keyfi anlatmak çok zor. Ordudan ayrılır ayrılmaz motor aldım. Sonra motor gruplarıyla tanışmaya başladım. Kalabalık turlar, aramızda ufak tefek yarışlar derken iş iyice ilerledi. Şehirler arası turlara katılmaya başladım. Boş vakitlerimde motorla gezmeyi seviyorum. Yine böyle bir günde tek başıma giderken yaptığım kaza hayatımı değiştirdi ve beni ülkeme yani Türkiye’ye geri getirdi.

ÜST ÜSTE 5 ameliyat

¥ Seni buraya getiren kaza nasıl oldu?
Colorado şehir merkezinin dışında 40-50 km hızla bir yokuş çıkıyordum. Şiddetli rüzgâr esmeye başladı, rampanın tepesine geldiğimde hortumla karşı karşıya kaldım. Kaçmam mümkün değildi ve birden beni kaptığı gibi havalandırdı. Sonra da asfaltın üstüne fırlattı. Askerî eğitimlerden sanırım, bilincim gayet yerindeydi her şeyi çok net hatırlıyorum. Her taraf kanlar içindeydi; yol, üstüm başım hatta motosikletin dağılan parçalarında bile kan izleri vardı. Yerde yatarken vücudumdaki kırıkları hissediyordum. 20 dakika kadar hareketsiz yerde yattım ve bir araba denk geldi, orta yaşlarda birisi indi, ceketini üstüme örtüp ambulans çağırdı. Sürekli benimle konuşup bilincimi açık tutmaya çalışıyordu. Motivasyonumu kaybetmemek için ben de zihinsel savaş veriyordum. İlk kaldırıldığım hastane beni helikopterle tam teşekküllü bir hastaneye gönderdi. Üst üste beş ameliyat geçirdim ve yoğun bakım süreçleri… İşin daha enteresan tarafı, hastanede polis tutanak için yanıma geldi. Kaza yaptığım noktada güvenlik kameraları varmış, görüntüler defalarca incelemiş. Memur dedi ki; “Eğer biraz daha hızlı gitseydin, rüzgârı keser, hortumun içinden geçerdin. Yavaş gittiğin için hortum seni yakalamış.’’ 2 ay boyunca tekerlekli sandalye ile hastaneye gittim geldim. Sonunda Türkiye’ye ailemin yanına dönmeye karar verdim. Tedavime burada devam etmek istiyorum. Durum hâlâ kritik, şiddetli ağrılar devam ediyor. Doktorlar spor ve askerî geçmişimden dolayı bu kadar dirençli olduğumu söyledi. Kazadan sonra yaklaşık 25 kilo kaybetmişim…