"Üzülme evlât!"

Balıkesir toprağını nurlandıran velîlerden Tekir Dede’nin bir talebesi vardı.

Gözleri ağrımıştı bir gün.

O gün dersini yapamadı.

Bunun için de çok üzüldü.

O gece yatarken;

“Yâ Rabbî, hocamın hürmetine şifâ ver bana. Kurtar beni bu göz ağrısından” diye duâ etti.

O gece, bir (rüyâ) gördü.

Rüyâda, hocası yanına geldi.

Elini gencin gözlerine sürüp;

“Yâ Rabbî, buna şifâ ver” dedi.

Rabbine yalvardı.

Ve onu tesellî edip;

“Üzülme evlât, inşallah kurtulursun bu ağrıdan” buyurdu.

Delikanlı o sabah uyandı.

Ağrıdan eser kalmamıştı.

Sevinçle koştu dergâha.

Müjde verecekti hocasına.

Ancak hocası erken davrandı.

Ve sordu ki o talebeye:

“Gözlerinin ağrısı geçti mi?”

Delikanlı sevinçle;

“Evet hocam, geçti” dedi.

“Sâyenizde kurtuldum ağrıdan.”

Hocası buyurdu ki:

“Hayır evlâdım, benden değil. Kula gelen her iyilik, Allahü teâlânın ihsânı iledir. Şifâyı veren O’dur. Bana değil, Allahü teâlâya şükretmen lâzım.”

Delikanlı anladı işi.

Ve sordu hemen:

“Ona nasıl şükredilir hocam?”

Buyurdu ki:

“Şükretmek, İslâmiyete uymakla olur evlâdım.”