Dünyanın en tehlikeli 14 dakikası!
Gece saatlerinde Pasifik Okyanusu’nun zifiri karanlığı üzerinde, saatte yaklaşık 39 bin kilometre hızla dünyaya çakılan metal bir kozanın içinde dört can bulunacak.
Ve o dört insanın hayatı, birkaç milimetre kalınlığındaki bir ısı kalkanına bağlı.
Artemis II, günlerdir süren Ay yolculuğunun ardından evine, o "soluk mavi noktaya" dönüyor.
Ancak dönüş süreci bir uçağın pisti süzülerek kucaklaması gibi gerçekleşmeyecek. Aksine bir ateş topunun gökyüzünü yırtmasına benzeyecek. Atmosfere giriş anında uzay aracının dış yüzeyi 2.760 dereceye ulaşırken, altı dakika boyunca telsizler susacak. Houston'daki görev kontrol merkezinde nefesler tutulacak — ve biz, o dakikalara hapsolacağız.
NASA yetkilisi Amit Kshatriya’nın sözlerini duyunca uzay meraklıların göğsüne bir ağırlık çöküyor:
"Mantıksız korkularımın kalmadığını söylemek imkansız. Ama mantıklı bir korkum yok."
Mühendisler her hesabı defalarca kontrol etti, her testi başarıyla geçti, her simülasyonu binlerce kez tamamladı. Fakat günün sonunda o devasa roketin ucunda uzay boşluğuna fırlatılan şey cansız bir matematik denklemi değil, insanın ta kendisi. İnsan eliyle kurulan denklemler ne kadar kusursuz görünürse görünsün, gerçeklik her zaman kendi kurallarını dayatır. Bilim her şeyi planlar ama hayat her zaman o planın içine sığmaz.
2022'deki insansız Artemis I uçuşunda ısı kalkanında beklenmedik bir şey oldu: parçalar döküldü. İki yıl süren soruşturma, yeniden tasarım tartışmaları, bağımsız incelemeler... Sonunda NASA, kalkanı değiştirmek yerine giriş profilini değiştirmeye karar verdi. Daha kısa, daha hızlı, daha az ısı yükü.
Karar mantıklı görünüyor. Ama "mantıklı görünmek" ile "işe yaramak" arasında, bu gece saat 02:07'de (Türkiye saatiyle) birkaç bin derecelik bir fark var.
Görev KomutanI Reid Wiseman, başta bu kalkanla uçmak konusunda şüpheciydi. Sonunda mühendislerin sunduğu verilerle ikna oldu. Bu detayı önemli buluyorum. Çünkü astronotlar körü körüne bir cesaretle değil, her ayrıntısı hesaplanmış bir özgüvenle hareket ediyor. Onların yaptığı, tüm riskleri en ince ayrıntısına kadar ölçülmüş, bilinçli bir meydan okuma olarak tarihe geçecek.
On dört dakika. Sadece on dört dakika sonra paraşütler açılacak, kapsül okyanusun serin sularına inecek ve kurtarma ekipleri kapakları açıp dört kahramanı kucaklayacak. Birkaç gün sonra ise Houston'da çocuklarının başucunda bulunacaklar.
Ortadoğu'dan yükselen dumanların ortasında, insanlığın ortak bir heyecanla gökyüzüne bakabilmesi belki de en büyük tesellimiz.
