Kaydet
|
Türkiye-Azerbaycan hattına kurulan algı tuzağı!
Uluslararası siyasette bazı hamleler, ilk bakışta münferit bir iddia, sıradan bir haber ya da konjonktürel bir siyasi söylem sınırları içinde görünür. Oysa kullanılan dil, seçilen hedefler ve oluşturulmak istenen psikolojik sonuç birlikte değerlendirildiğinde; meselenin çok daha derin, metodik ve geniş bir jeopolitik zeminde şekillendirildiği anlaşılır.
Günümüz küresel düzeninde devletlerin nüfuz ve varlık mücadelesi artık sadece sahadaki askerî güçle, masadaki diplomatik müzakerelerle ya da kapalı kapılar ardındaki istihbarat diplomasisiyle yürütülmüyor. Kamuoylarının zihni, devlet adamlarının saygınlığı, kurumların meşruiyeti ve en önemlisi müttefikler arasındaki sarsılmaz güven duygusu, bu hibrit mücadelenin en kritik ve en hedefteki cepheleri hâline gelmiştir.
Geçtiğimiz günlerde Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanı Sayın Hakan Fidan’ın temasları üzerinden kurgulanan ve Türkiye-Azerbaycan hattını hedef alan dezenformasyon dalgası, tam da bu geniş parantezden ve devlet aklının süzgecinden geçirilerek değerlendirilmek zorundadır.
Hedef Bir İsim Değil, Türkiye’nin Bölgesel Oyun Kurucu Rolüdür
Siyasette ve diplomaside son derece tehlikeli bir psikolojik harp yöntemi vardır; bir devletin meşru diplomatik temaslarını gizli ajanda, insani yardım ve kültür diplomasisi yürüten kurumsal varlığını etki ajanlığı, stratejik ortaklıklarını ise içişlerine müdahale kılıfına sokarak sunmak...
Buradaki asıl hedef; sadece bir Dışişleri Bakanı veya tek tek kurumlar değil!.. Asıl hedef; Türkiye’nin yumuşak gücünü kriminalize etmek, bölgesel nüfuzunu şüphe altına sokmak ve müttefik kamuoylarının zihninde telafisi zor bir güvensizlik tortusu bırakmaktır.
Türkiye’nin Dışişleri Bakanı Sayın Hakan Fidan; güvenlik diplomasisi, istihbarat havzası ve dış politika koordinasyonunu tek bir potada eriten devlet hafızasının sahadaki en somut temsilcilerinden biri. Dolayısıyla onun şahsında Türk diplomasisini tartışmaya açma gayreti, Türkiye’nin Güney Kafkasya’dan Doğu Akdeniz’e, Afrika’dan Türk Dünyası’na kadar uzanan stratejik mimarisine yöneltilmiş asimetrik bir hamle.
Bir ülkenin meşru varlığı kaos senaryoları ile yan yana getirilmeye çalışılıyorsa, orada durup büyük resme bakmak gerekir. Bu, basit bir habercilik veya yayıncılık meselesi değil; bu, Türkiye’nin bölgesel liderlik iradesine karşı çekilmiş bir algı operasyonudur.
Türkiye’nin dünyadaki ve gönül coğrafyasındaki varlığı, sadece resmî protokollerden ibaret değil. TİKA’dan sivil toplum kuruluşlarımıza, eğitim kurumlarımızdan insani yardım vakıflarımıza kadar uzanan geniş ağ, Türkiye’nin insani ve girişimci dış politikasının harcıdır.
Uluslararası itibar yönetiminde en büyük tehlike; bir ülkenin bu meşru yumuşak güç unsurlarının örtülü operasyon aygıtı gibi gösterilmeye çalışılmasıdır. İnsani yardımı şüpheli, kültürel teması tehdit, diplomatik görüşmeyi ise kaos planı gibi sunan dil; doğrudan doğruya Türkiye’nin milletler nezdindeki güven kaynağını hedef almaktadır. Çünkü yumuşak güç, sadece bütçelerle değil, muhatap toplumlarda inşa edilen tarihsel güvenle yaşar. O güven aşınırsa, devletin hareket alanı daralır.
Karabağ Zaferi ile tescillenen, Şuşa Beyannamesi ile müttefiklik hukukuna dönüşen ve Zengezur Koridoru ile Orta Koridor vizyonuna omurga oluşturan Ankara-Bakü ittifakı, sadece iki ülkenin değil, yeni dünyanın jeopolitik dengesidir. Bu ölçekteki bir stratejik ortaklığın kamuoyu nezdinde suni tartışmalarla yıpratılmak istenmesi, bölgesel entegrasyondan rahatsızlık duyan odakların ne kadar ince hesaplar yaptığını göstermekte.
Dijital Çağda Stratejik İletişim Savunması
Klasik diplomasi; muhatabını tanımayı, niyetini anlamayı ve devlet çıkarlarını müzakere etmeyi gerektirir. Siber ve dijital çağın dezenformasyonu ise niyet aramaz; niyet imal eder. Önce şüphe üretir, sonra bu şüpheyi siyasi bir kanıya dönüştürür.
Böyle bir atmosferde gerçeğin sonradan açıklanması bile, atılan çamurun bıraktığı izleri silmeye yetmeyebilirdi. Tam da bu nedenle, Türk diplomasisinin ve devlet aklının hızla devreye girerek dezenformasyonu daha yayılmadan kaynağında boğması, proaktif kriz yönetiminin ne kadar hayati olduğunu bir kez daha kanıtlamıştır. Bu zamanında ve kararlı müdahale, algı operasyonlarının hedefi olan zemini daha başlangıçta etkisiz hâle getirmiştir.
Devletler arasındaki askerî, ekonomik ve siyasi entegrasyon ne kadar güçlüyse; ortak bilgi doğrulama, dezenformasyonla mücadele ve stratejik iletişim mekanizmaları da o derece güçlü olmak zorundadır.
Aksi takdirde, yılların emeğiyle, dökülen kanla ve kurulan tarihsel bağlarla inşa edilen devasa stratejik yapılar; dijital mecralara servis edilen birkaç manipülatif cümleyle yıpratılmak istenir.
Devlet ciddiyeti; dedikoduya, fitneye ve kışkırtmaya öfkeyle değil, sarsılmaz bir basiret ve doğru bilgiyle cevap vermektir. Güçlü diplomasi, sadece masada el sıkışmak değil; o el sıkışmanın arkasındaki millî iradeyi ve milletlerarası güveni koruyabilmektir.
Türkiye ile Azerbaycan arasındaki "Tek Millet, İki Devlet" hukuku; konjonktürel hükûmet kararlarının, dönemsel siyasi hesapların ya da dijital operasyonların çok üzerindedir. Bu bağ, ortak bir tarihin ve ortak bir geleceğin sarsılmaz harcıyla kenetlenmiştir.
Bakü’de yaşanan ve ardından püskürtülen bu algı denemesi, dijital çağda diplomasinin artık bilgi ve itibar savaşlarından ayrı düşünülemeyeceğini bir kez daha kanıtlamıştır.
Türkiye’nin ve Türk Dünyası’nın önündeki tarihî görev; kendisine kurulan algı tuzaklarını tek tek bozmakla kalmayıp, hakikatin yerini manipülasyonun almasını engelleyecek aşılmaz bir küresel iletişim kalkanı kurmaktır.
Zira devletler arasındaki güven ve kardeşlik, asırların birikimiyle inşa edilir. Türkiye’nin ve bölgesinin geleceğini belirleyecek olan da algı operasyonlarının gürültüsü değil; devletimizin hakikate, itibarına ve tarihsel misyonuna sahip çıkma iradesi olacaktır.
