Kaydet
|
“İşkence görenleri seyretmenin, amma da meraklısı varmış!..”
Halk sabahtan beri yiyip içiyordu. Neredeyse ayakta duracak hâlleri yoktu. Kâbus’un ayağa kalkmasıyla hizmetçiler harekete geçti.
Kâbus, konuşurken kafası hep Osmanlı eşkıyalarının(!) nasıl parçalanacağındaydı. Onların feryâd u figanlarını, yalvarıp el etek öpme istemelerini, seyredenlerin büyümüş gözlerle o canavarlara bakmalarını ve daha neleri düşünmüyordu ki…
Rahat koltuklarına gömülerek merasimi beklediler.
Halk sabahtan beri yiyip içiyordu. Sarhoş olmayan kalmamıştı.
Neredeyse ayakta duracak hâlleri yoktu. Kâbus’un ayağa kalkmasıyla hizmetçiler harekete geçti, ellerindeki dolu kadehleri takdim etti, geri çekildiler. Bütün gözler Kâbus’un üzerindeydi. Elindeki kadehi yukarı kaldırarak, seyirciyi selâmladı. Uğultu hâlinde alkış koptu. "Öldür! Öldür! Öldür!" haykırışları dağı, taşı inletiyordu.
“Dünyanın nizamı böyle kurulmuş! Muhammedîler, asılacak, kesilecek köle, bizler efendi! Hiçbir güç bu kaidenin dışına çıkamaz. Çıkmaya teşebbüs edenlerin hâlini göreceğiz biraz sonra!” diye söylenerek halkına el salladı. Hep gülüyordu, muzaffer ve muvaffak olmanın sarhoşluğuyla.
Davullar, sazlar çalmaya, borular öttürülmeye başladı. Bir curcunadır ki durdur, durdurabilirsen…
Maria, babasını da tam sarhoş ettiğinden emin olduktan sonra, silahlı zevatı da kontrol etti. Yanı başlarına en keskin fıçıları gönderdi. Ayakta duramayacak, gözlerinin önünü göremeyecek şekilde sarhoş olmalarını istiyordu.
Erkara ve adamları, içer gibi görünüyor, sevinçlerine iştirak etmekten geri kalmıyorlardı.
Kâbus, Erkara’nın elini tuttu.
- Gördün ya şu Prensesi. Şimdiye kadar bu kadar güzel birini tanıdın mı?
- Mümkün değil! Nereden tanıyacağım lordum?
- Şu saçlara bak! Yapma değil. Gerçek kendi saçı. Benimkilere ne kadar benziyor değil mi?
- Tıpkı sizin saçlarınız.
Saçmalıklarından da ne kadar sarhoş olduğu iyice belli oluyordu.
Maria, içten içe güldü. Babasının kolundan tuttu. Halkın arasına girdiler. Dar yollardan geçtiler. Rengârenk giyinmiş kadınlar, çocuklar çalgının ritmine uymuş, şarabın da tesiriyle oynayıp duruyorlardı. Öyle bir insan seliydi ki oturulacak yer yok gibiydi. Maria; “İşkence görüp parçalanacak insanları seyretmenin, amma da meraklısı varmış!” dedi içinden.
Hayat imtihanının gayet çetin olanı var,
Mümin olan kimsenin, daha çok imtihanı var.
***
Doğan Bey ve arkadaşları dar, bakımlı, koca, koca mumlarla aydınlatılmış, mermer merdivenlerden çıktı, geniş, ferah koridorlardan geçtiler. Her tırmanışta değişen ve insanı âdeta büyüleyen ihtişamdan şaşırıyorlardı Osmanlılar.
Şatonun en tepesine nihayet varmışlardı ki donakaldılar! İki bakımlı domuz her tarafı berbat etmişti. Dağıtmışlar, ne var, ne yok, kırıp dökmüşlerdi. Pislikten oturacak ve tutunacak bir yer bulamadılar.
DEVAMI YARIN
