"Muhterem bu zevâtın bir kılına bile zarar ziyan gelmesini, şu veya bu şekilde üzülmesini, başının öne eğilmesini asla istemem."
Doğan Bey hayallere dalmış; bir türlü çıkamıyordu:
"Peder-i âlîmiz kibar insan Beyazıt Paşa’mız, eskimez bir harp kurdu Gâzî Evrenos Paşamız, ilim deryası Molla Hüsrev Hoca’mız, Sarı Timurtaş, Kara Timurtaş, Murat ve Vezir-i azam Çandarlızade Ali Paşalarımız, İnce Yakup, Yahşi, hakiki tövbekâr Erkara, Aşır, Çekirge Ali ve Üryan Beylerimiz, Hasan Ağa’mız, daha nice ilim irfân sahipleri, çeşitli esnaf, ağa, bey, paşa, cengâver ve akıncı karındaşlarım, akraba, eş dost ve ahbaplarım birbiri ardına dizilmiş sıra sıra selviler gibi beni selâmlıyor, bitmez, tükenmez hazinelerinden duâ ediyorlarmış gibime geliyor daima. Bu duyuş ve sezişlerim nihâyetsiz kuvvet veriyor, cesaretimi artırıyor. Muhterem bu zevâtın bir kılına bile zarar ziyan gelmesini, şu veya bu şekilde üzülmesini, başının öne eğilmesini asla istemem. Âh! Evet! Yol da bitmeyecek, benim hayallerim de.”
Bir şeyi olmasa da, Doğan’ın gözü toktur,
O mütevâzı yaşar, küçük hesabı yoktur.
“Ne anlatsam, ne desem de edepsize haddini bildirme ateşim sönmeyecek sanıyorum. Hiçbir zaman vazifemin ehemmiyetini unutmayacağım. Bu azim, gayret ve muhabbet, öldükten sonra da beni mesut ve mutlu eyleyecek ebediyen…”
“Ne o Doğan Bey’im?”
Bu Can karındaşı, yoldaşı Boğa Hasan Bey’in uzun yol boyunca söylediği ilk sözüydü. Doğan Bey, yorgunluktan küçülen gözlerini elinin tersiyle silerek Atmaca Nuri Bey’e göz kırptıktan sonra geri dönüp Hasan Bey’e;
“Söylesem darılırsın…”
“Söyle derdini. Neye darılayım ki?”
“İnanmıyorum!”
“Darılmam diyorum!”
“!!!”
“Haydi artık susma!”
“Bugün sana yemek yok!”
“Yapma Bey’im! Her şeyde de.. En acımasız kefereleri bana bırak ama yemeksiz koma!”
Gök gürültüsü gibi patlayan kahkaha, birdenbire yerini kıs kıs gülmeye bırakıverdi. Yerlerinde duramıyorlardı. Sıtmaya tutulmuş gibi ritmik sarsılmaları atları da hareketlendirmiş, hızlarını artırmalarına sebep olmuştu. Neden sonra kendini toparlayan Hasan Bey, Doğan Bey’e laf atmadan edemedi;
“Acıklı hâlime gülersin tabii!”
“!!!”
“Hey! Doğan Bey!”
“!!!”
Gülmekten olsa gerek cevap vermedi.
“Karındaşım ne o şimdiden pes etmişe benziyorsun. Hani nerede kaldı atı şahlandırarak tozu toprağı birbirine kattığımız o Bursa çıkışı? Mevzuyu değiştirsen de gözümden kaçmıyor. Dalgın dalgın nereye böyle?” diye seslenince Doğan Bey, düşmemek için kapaklandığı atının boynundan doğruldu. Derin derin havayı soludu. Yeniden keşfeder gibi etrafa bakındı. Vahşi tabiatın ortasında bir derenin içindeydiler. Erişilmesi imkânsız bir kubbe gibi duran gökyüzünü kontrol ederek, peş peşe yer yer uçurumlarda kaybolan patikadan tecrübelerine dayanarak yönlerini ayarlıyor, hedeflerine doğru durmadan gidiyorlardı. Boğa Hasan istediği cevabı hâlâ alamamıştı;
“Böyle nereye kadar beyim?”
DEVAMI YARIN


