Devlet Demiryolları emeklisi Yunus abi, öğretmen olan kardeşinin tavsiyesi sonrası, devlet hastanesinde çektirdiği böbrek filmini, büyük bir zarf içinde özel hastaneye götürdü.
Çünkü henüz e-Nabız yoktu; devlet hastaneleri fare ve hamam böceği üretiyor, sidik kokuyordu.
*****
Yunus abi konforlu hastane kapısından içeri girdiğinde, tam karşısında, üzerinde kocaman “DANIŞMA” yazan bir banko gördü. Oturdukları için küpeleri hizasından sadece kafalarının bir bölümü görünen iki kız, ayakta dikilen beyaz önlüklü genç bir adamla neşeli bir sohbet içindeydi.
Kızlardan sarı ve kıvırcık saçlı olanı, Yunus abiyi gördü:
- Buyurun?
Altı meraklı göz Yunus abiye döndü.
- Şey… Filmimi getirmiştim de… Doktora gösterecektim.
Beyaz önlüklü olan genç, Yunus abiye doğru iki adım atıp elindeki dosyayı aldı:
- Ne filmi bu?
- Böbrek hocam. Tümör var da…
Genç adam bir yandan iri kahverengi zarftaki filmi çekip çıkardı, bir yandan da koridora doğru yürüdü. Yunus abi onu takip etti.
*****
Koridorun sonunda, asansörün karşı tarafındaki pencereye filmi tutan adam, bir süre incelemeden sonra Yunus abiye döndü:
- Buna bir şey yapmaya gerek yok. Git, kafana göre takıl. Problem yok.
Yunus abi sevinçten âdeta şoka girdi.
- Çok teşekkür ederim. Verin elinizi öpeyim.
- Yok yok, gerek yok.
Yunus abi dosyasını koltuğunun altına sıkıştırıp, sevinçten toparlamaya hâkim olamadığı dudakları ve yere değmeyen ayaklarıyla çıkışa yöneldi.
Girişi sırasında danışmada onu karşılayan kız, bu defa da koşarak hızlı adımlarla adamın önünü kesti:
- Ne oldu? Nereye gidiyorsunuz?
- Ücret mi?
- Hayır hayır, sonuç ne oldu?
- Allah’a şükür, gayet iyiymişim. Rabb’ime güvendim, karşılığını verdi.
Hızla çıkış kapısına seğirtti. Kızın “Beyefendi” diye bağırışını duymadı bile.
*****
Aradan sanırım dört buçuk ay geçti.
Yunus abinin Amasya Hamamözü’nde öğretmenlik yapan kardeşi, sömestir tatilinde İzmir’e dönünce, ağabeyinin hastalığını hatırladı:
- Ne yaptın abi? Kemoterapi aldın mı?
Ağabey sağ elini böcek kovar gibi havada salladı:
- Ohoo, o iş gerilerde kaldı. Özel hastaneye gittim. Doktor gayet iyi olduğumu söyledi. Ben de hastalığı unuttum.
*****
Oysa Yunus abinin dosyasını elinden alıp cama tutan ve “teşhis koyan” kişi doktor değil, hastane sahibinin “düşük zekâlı”, ilkokulu zor bela bitirmiş, saf oğluydu. Yirmi dört yaşındaki genç, ruh sağlığı uzmanları, nörologlar ve psikologlar ile birlikte bulunsun diye babası tarafından hastanede tutuluyordu. O da sözde önlüğü ile kendi kendine doktorculuk oynuyordu. :)
*****
Bereket ki, öğretmen kardeş, ağabeyinin kolundan tuttuğu gibi, o özel hastaneye götürdü.
Film çekildi.
Bu defa “gerçek doktorun” masasının karşısına oturdular.
Doktor bir eski filme, bir yeni filme uzun uzun baktı.
Sonunda şöyle dedi:
- Sizin anlayacağınız dilden söyleyeyim. Tümör zaten küçükmüş. Vücudun kendi savunma sistemi, tümör hücrelerini tespit edip kontrol altına almış ve yok etmiş. Problem yok.


