Bir anne için çocuğunun okula severek gitmesi, eve geldiğinde gününü heyecanla anlatması çok kıymetli.
Birinci ve ikinci sınıfa giden iki çocuğum var. Kızımın öğretmeni erkek, oğlumun öğretmeni ise kadın. İki ayrı öğretmen ama çocuklarımla kurdukları bağda ortak bir güzellik var. İkisi de öğretmenlerine rahatça sarılabiliyor, sevgilerini göstermekten çekinmiyor. Kendilerini onların yanında güvende hissettiklerinden eminim. Gözlemlediğim bir diğer şey de aralarındaki tatlı sert denge. Çocuklar öğretmenlerine anne babalarına davrandıkları gibi davranabiliyor; öğretmenleri de gerektiğinde seslerini yükseltip otoritelerini sağlayabiliyor. Yani sevgi de var, disiplin de… Her şey dozunda.
Üstelik şimdiki öğretmenler çocukları tanıma ve ihtiyaçlarını fark etme konusunda oldukça dikkatliler. Duygusal iniş çıkışlar ya da dikkat dağınıklığı gibi durumları hemen fark edip velileri bilgilendiriyorlar. Bu çok önemli bir şey.
Bunları gördükçe kendi öğrencilik yıllarım geliyor aklıma. Keşke bizim zamanımızda da böyle olsaydı diyorum.
"LİSEDEN SONRA KOCAYA GİDERSİN"
Resim dersinde malzemem eksik diye öğretmenimden dayak yemiş, üstelik arkadaşlarımın önünde küçük düşürülmüştüm. Matematiğim iyi değildi. Öğretmenimiz, zayıf olan öğrencileri tahtaya kaldırır, herkesin önünde azarlardı. Okula gitmek istemediğim günleri hatırlıyorum. Bir de sosyal bilgiler öğretmenim vardı. Beni tembel bulur, sınıfın ortasında “Boşuna okuyorsun, sen liseden sonra kocaya gidersin” derdi.
Yıllar geçti. Bir gün o öğretmenim annemle pazarda karşılaşmış, beni sormuş. Annem de okuduğumu, gazeteci olduğumu söylemiş. Öğretmenimin çok şaşırdığını anlatmıştı. O an ne hissettiğini bilmiyorum ama bir çocuğun geleceği hakkında böyle kesin hükümler vermenin ne kadar yanlış olduğunu bugün çok daha iyi anlıyorum.
Konu konuyu açtı, anlatmadan edemeyeceğim. Üniversitede İngilizce öğretmenim bir soru yöneltmişti; soruyu çok iyi anladım ama İngilizce cevap verememiştim. Öğretmenim ise “Köpekler de anlıyor ama konuşamıyor” demişti. Kırıcı ama çok gülmüştüm, belki de öyle bastırmıştım. Hepsine ayrı ayrı selam olsun, özlemle anıyorum… Kültürümüze yerleşen o güzel sözde denildiği gibi: “Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum.”
Özetle öğretmenlik yalnızca ders anlatmak, ödev vermek, sınav yapmak değil. Bir çocuğun kendine güvenini zedelemeden ona yol gösterebilmek, eksiklerini yüzüne vurmak yerine tamamlaması için destek olmak. Bazen bir çocuğun hayatına dokunmak, ona öğretilen bir konudan çok daha fazlasını değiştirebilir.
Öğretmenler Günü vesilesiyle, çocuklara yalnızca bilgi değil güven de veren, onları korkutarak değil sevdirerek yetiştiren bütün öğretmenlerin günü kutlu olsun. Çünkü bir çocuğun hafızasında bazen bir ders değil, öğretmeninin ona nasıl hissettirdiği kalıyor.


