O kupayı al gel de buralar bayram olsun

Pandemi, ekonomik kriz, depremler, savaşlar, cinayetler… İş ve hayat stresi, gelecek kaygısı, acılar…

Uzun yıllardır boğuştuğumuz bu dertler toplum olarak bizi mutsuzluğun dibine sürükledi. Artık herkes kendi hâlinde, bir bataklığa saplanmış, çıkmak için çabalıyor. Evet sokaklarda tablo böyle… Ancak dışarıdan bir gözle bakıldığında; Türkiye hızla ileri doğru koşuyor ama arkasında bağlı olan lastik sürekli geri çekiyor. Sanki bir şey, bir büyük başarı, bir mutluluk onu bu esaretten tamamen kurtaracak gibi…

Ülke olarak bir zafere ihtiyacımız olduğu kesin. Bütün halkın birlikte sevineceği, birbirine sarılıp çığlıklar atacağı… Dün bir nebze olsun bunu yaşadık. A Millî takımımız, 24 yıl sonra Dünya Kupası’na gidiyor. Kadromuza baktığımızda hepsi birer yıldız. Ve bizi o lastikten kurtaracak şey belki onlar olabilir. Size inanıyoruz çocuklar.

SAYGI…

Gelelim Kosova maçına. Yolda kime sorsam fark atarız diyordu. Evet kâğıt üstünde öyle görünebilir ama günümüz futbolunda artık böyle bir şey yok. Taktik strateji ve ruh, yıldızları dolu bir takımı alt edebilir. Türkiye de bu maçta saygı duydu. Rakibini küçümsemedi, o alıştırdığı futbolu oynamadı. Evet atak üstüne atak yapabilecek potansiyelimiz vardı. Hiçbir şey riske edilmedi. Önemli olan skor değil kazanmaktı, gereği yapıldı.

MAÇIN YILDIZI: TAKIM

İsmail Yüksek, Hakan Çalhanoğlu ve Orkun Kökçü üçlüsü ile orta saha sağlama alındı. İsmail sık sık geride durdu, defansı üçledi, top kaptı, topu yönlendirdi. Hakan yine takımı organize etti, Orkun atakları şekillendirdi. Savunma kusursuza yakındı, ileri üçlü mükemmel olmasa da iyi iş çıkardı. 90 dakikada 2 şut kalemizi buldu, kalede Uğurcan Çakır vardı.

Yani oynayan herkes vazifesini yaptı. Kimse ön plana çıkmadı, öyle bir ihtiyaç da duymadı. Maçın yıldızı kim deseniz hepsini seçerim.

BIRAKIN PEŞLERİNİ!

Maalesef ligdeki savaş, millî takıma da yansıyor. “Orkun Kökçü, Semih Kılıçsoy niye oynamıyor?” ya da “Kerem Aktürkoğlu, Barış Alper Yılmaz, Samet Akaydın niye var?” gibi gereksiz sitemleri sık sık işitiyoruz. Yav arkadaşım sistem işliyor mu? İşliyor. Bırakın şu çocukların yakasını. Hepsi adam gibi mücadele ediyor. Hiçbiri kendisini diğerinden ayrı tutmuyor. Takımda uzun senelerdir görülmeyen bir birliktelik var. Ne çabuk unuttunuz, Faroe Adaları’na yenildiğimiz günleri. Madem destek vermiyorsunuz, çekilin yoldan.

BAŞARININ MİMARI: MONTELLA

Futbolculuğunu bilmeyen yoktur. Kısa boyuna rağmen mükemmel bir golcüydü. Teknik direktörlüğü de göz dolduruyor. Adana Demirspor ile başladığı Türkiye serüveni çok iyi gidiyor. Jorge Jesus’un Fenerbahçe’sine karşı Kadıköy’de verdiği mücadele hâlâ aklımda. O gün kazındı zihnime. Sonraki dönemler kendisini Fenerbahçe’de çok görmek istedim, kısmet millîlereymiş. Orası bizim için en tepe, o yüzden gidince biraz eleştirdim. Önce birkaç kupa alıp kendisini ispatladıktan sonra ay yıldızlıların başına geçmesi gerektiğini düşündüm. Neyse ki bizi yanılttı. Önce 2024 Avrupa Şampiyonası’na götürdü. Çeyrek finalde Hollanda’ya takıldı. Turuncuları da neredeyse eleyecektik.

Montella şimdi bizi Amerika’ya uçuruyor. Bütün eleştirilere rağmen önüne bakıyor. Bir sistem, bir futbol felsefesi oturttu. Bunu millî takımlarda yapmak çok zordur. Sonuçta yılda birkaç defa kısa süre birlikte olduğu bir futbolcu topluluğu var. Hatırlarsınız, 2024’te herkes Türkiye’nin oyununu konuşuyordu, “İşte özlediğimiz gerçek futbol bu” diyordu. Bunların hepsini Montella başardı. İnşallah bir hayali gerçekleştirir, kupayı buraya getirir ve Türkiye 2002’deki o mutlu günlerine döner.