Önemli olan insan sayılmaları!..

"Sokak çocukları"nın sayılıp sayılmadığına dair, ilgililerden hâlâ bir bilgi almış değiliz.

Hoş sayılsalar bile, sadece rakamsal değer taşıyacaklar. Oysa, önemli olan, onların birer "insan sayılmaları" olmalı Bütün dünyada olduğu gibi, Türkiye''de de "Sokak Çocukları" sorununun, kırsal alandan kentlere yerleşme ile hız aldığı bilindiğine göre, sorunun temelinde iç göçü de aramak lazım. Türkiye''de akademisyenler tarafından yürütülen çalışmaların ulaştığı sonuçlar gerçekten de yürekler acısı. İşte özeti: 1. Sokak Çocuklarının Ailelerine İlişkin Sonuçlar a. Ankara ve İzmir''de yapılan araştırmalarda sokak çocuklarının aile bağlarının farklı derecelerde de olsa devam ettiği gözlenmiştir. Bu kentlerin sokaklarındaki çocukların büyük bir bölümünün "sokakta çalışan çocuklar" olduğu görülmektedir. Sokağı tümüyle -gece ve gündüz- mesken olarak seçen ve aile/okul gibi kurumlarla bağlarını kesmiş durumda olanlar son derece azdır. b. Bazı ailelerde ana babalar alkol/uyuşturucu bağımlısı olup suç işlemekte ve çocuklarını da suç işlemeye teşvik etmektedirler. c. Sokak çocuklarının aileleri kente yeni göç etmiş, eğitim düzeyi çok düşük, çok çocuklu ailelerdir. d. Anne ve kız çocuklar genellikle ev dışında çalışmamaktadır. Babaların çoğunluğu informal sektörde, iş bulduğunda çalışmaktadır. Babalar arasında işsizlik oranları yüksektir. Aileler daha çok erkek çocuklarını çalışmaya göndermektedir. Ancak yoksulluk arttıkça ve aile bağları zayıfladıkça, kızların da sokaklarda çalıştıkları görülmektedir. e. Annelerin dışarda çalışmadığı halde çocuklarının sokaklarda uzun saatler çalışmalarına ses çıkarmadıkları gözlenmektedir. Bu, kırsal yöredeki ailelerin sahip olduğu çocuğun "ekonomik=faydacı" değerine ilişkin düşünce ve davranışın kentte de sürdürüldüğünü göstermektedir. Başka bir deyişle aileler, yoksulluktan bağımsız olarak, çocuklarının dışarda çalışıp eve para getirmeleri gerektiği inancını taşımaktadır. Ailelerin bu inancı, çocuğun eğitimine zarar verse de sürdürdükleri anlaşılmaktadır. Örneğin ilköğretim yasalar tarafından zorunlu kılındığı halde, çocuklarını okula hiç yazdırmayan aileler de bulunmaktadır. Böylece aileler bu konuda -bilerek ya da bilmeyerek- suç işler duruma düşmektedir. Çocuğun sokağa itilmesindeki temel nedenlerden biri de ailedeki gerginlik, çatışma, aile içi şiddet sonucu çocuğun ihmali ve istismarı durumudur. Bu durumun kültürel farklılaşma yanında, yoksulluk, işsizlik, ailenin temel gereksinmelerini karşılayamama gibi etkenlerle de ilişkisi bulunmaktadır. Türkiye, "Sokak Çocukları"nın sorunlarını çözmede, daha pratik ve daha gerçekçi politikalar veya projeler üretmek mecburiyetini duymalı. Sokak mutlaka denetlenmeli. Çocuklarımızı aziz varlıklarımız, vazgeçemiyeceğimiz değerlerimiz ve geleceğimizin güvencesi olarak görmeliyiz. "Sokak Çocukları" içimizde ne kadar yara ise, gönlümüzde de o kadar sıcak olmalı. Üç haftadır, "Sokak çocukları" ile ilgili yazıyoruz. Gerçekten de, olumlu olumsuz birçok tepki aldık. Kutlayanlar, teşekkür edenler oldu. "Bahri S." adındaki bir okuyucu da şiirle, konuyu paylaştı. İşte şiirinden birkaç bölüm...

Sokak çocukları Biz sokak çocuklarıyız Ne zaman bir resmi elbise görsek İçimiz titrer Devlet baba gelir aklımıza Bize kucak açacak Bizi barındırıp, okutacak Okulları düşleriz, öğretmenleri Bize gülecek bize öğretecek Fakat hep itilir horlanırız Ne zaman oynamak istesek Gece gideriz parklara, kimse yokken Bu sefer de bekçiler komaz Biz sokak çocuklarıyız Hakkımız yok sallanmaya, kaymaya Biz çöplükte oynarız. Ne zaman bir el uzansa bize Bizi okşamasını bekleriz, sevgiyle Oysa... Hep canımızı yakar o eller Bizim evimiz de yoktur. Güler yüzle bekleyenimiz de, Her delikte her kovukta, Her köprünün altında, Yaşamaya çalışırız. Bizim dostlarımız da hayvanlardır. Kaderimizi paylaştığımız, Onlarla yaşarız. Onlarla bekleriz. Garsonların artıkları atmasını, Bir lokma ekmek için, Doymak için. Bize tinerci de derler. Biz sokak çocuklarıyız. Bize tiner değil sevgi verin. İnsan olmanın gururunu, sevilmeyi öğretin. Biz sokak çocuklarıyız. İlgi istiyoruz, sevgi istiyoruz. İnsanca yaşamak istiyoruz.