Kulağımda çınlayan o ses
“Adımlarımız yavaş ama düşüncelerimiz hızlıydı. Rüzgâr yüzümüze hafifçe çarpıyordu.”
Cami avlusunda iki öğretmen arkadaş konuşurken oraya gelen öğrenci velisi ve aynı zamanda kendisi de öğretmen olan Hasan Ali Bey’in anlattıklarına bugün de devam ediyorum...
Çocukluğunda babasının harman yerinde samanlar arasından kendi buğdaylarından bir avuç aldığı buğdayı babasının nasıl bıraktırdığını anlatıyordu:
“Babam hemen bohçayı elinden aldı. Harmana geri boşalttı. Sonra bizim meraklı bakışımız altında “ben daha bu harmanın öşrünü vermedim” dedi. Öşrünü (uşrunu) vermediğim buğdaydan nasıl alırsın?”
Ablası şaşırmış, duygulanıp ağlamış. Keşke bağırmadan anlatsaydı ama eskilerin hassasiyeti böyle değildi. Hasan Ali amca gözlerini yere indirdi.
“Biz böyle yetiştik hocalarım” dedi.
“Kendi malımız bile olsa, önce fakirin hakkını ayırmadan yemeyiz. Önce paylaşır, sonra kendimiz yeriz.”
Öğrenci velimiz Hasan Ali Bey’in bu içten hatırası ve sözleri avluda meltem gibi esti. Tuhaf bir sessizlik oldu. Ben de bu sözlerden derinden etkilendim.
“Ne kadar güzel bir hatıra” dedim. Fikrimi belirttim:
“İnsan bu gibi hassasiyetleri dinledikçe duydukça mahcup oluyor. Şimdi bırakın zekâtı, komşusunun aç olduğunu bilse dönüp bakmayanlar var.”
Kemal Hoca iç çekti:
“Bugün herkes önce ‘ben’ diyor. Oysa eskiler ‘biz’ diyordu.”
Hasan Ali amcayla vedalaştık.
O bastonuna dayanarak ağır ağır uzaklaştı. Güneş artık iyice eğilmişti. Ben Kemal Hoca’yla birlikte bisiklet yoluna doğru yürümeye başladım. Bir ileri bir geri… Adımlarımız yavaş ama düşüncelerimiz hızlıydı. Rüzgâr yüzümüze hafifçe çarpıyordu. Durduk. El sıkıştık.
“Ben bu hatırayı yazacağım hocam” dedim.
“Yaz Basri Bey” dedi kararlı bir sesle “Gençler okusun!”
Vedalaştık. O kendi yoluna, ben kendi yoluma. Eve doğru yürürken içimden şunu geçirdim: O toplumun zenginliği kasasındaki para değil harmanındaki merhametti. O gün cami avlusunda sadece bir anı dinlemedim. Bir kültür bir gelenek öğrendim... Ve kulağımda çınlayan o sesi:
“Önce fakirin hakkını ayırmayanın, kendi lokmasında bereket olmaz!..”
Basri Güler-Emekli Başöğretmen
