Kaydet
|

Bir ağacın yetişmesi için toprak, hava, su, güneş ve tohum gerekir. Bunlar sağlıklı olduğunda, yani fıtratını koruduğunda, ağaç bazen özel bir bakıma bile ihtiyaç duymadan sağlıklı meyveler verebilir. Ama toprak ve su zararlı kimyasallarla zehirlendiğinde, tohumun genetiği bozulduğunda, ağaç fıtratına uygun olmayan bir iklime dikildiğinde, dışarıdan ne kadar insan gücüyle bakılırsa bakılsın, ne kadar teknolojik imkân kullanılırsa kullanılsın istenilen kalitede meyve alınamaz.

Hele bir de bu ağacı dost görünümlü düşmanlar kökünden zehirlerse geçmiş olsun! Toprak, su, tohum ve hava bozulduğunda balkonda saksıda yetiştirmeye çalışsak da kaliteli gıda üretemeyiz. Hele tohum da hibritse...

İşte tam burada mesele bireysel bakımdan çıkıp toplumsal bir probleme dönüşüyor. Tıpkı insan yetiştirmek gibi.

Bu toplumun gençleri yüzyıllardır köksüz yetiştirilmeye çalışıldı. Oysa aidiyet duygusu, insanoğlunun en temel ihtiyaçlarından biri. Çocuk eğitiminde Avrupalıların modelleri kopyala-yapıştır usulüyle alındı. Psikoloji konusunda da durum farklı değildi.

İnsan psikolojisini ve algı yönetimini bilenler, insanı nasıl bir kapanın içine kıstıracağını da o kapandan çıkmanın öyle kolay olmadığını da biliyor.

Ezcümle, bugün toplum olarak bu hâldeysek, elimizi attığımız şey elimizde kalıyorsa belki de önce hangi toprakta yetiştiğimize, hangi havayı soluduğumuza, hangi sularla beslendiğimize bakmamız gerekiyor. Buradaki toprak yetiştiğimiz aileyi ve toplumu, hava içinde yaşadığımız kültürel iklimi, su ise zihnimizi ve ruhumuzu besleyen düşünceleri, değerleri temsil ediyor. Bir ağaçta zararlı bir böcek olsa tüm bahçenin ağaçları ve meyveleri bundan payına düşen zararı görür. Bireysel korunmak çoğu zaman mümkün değildir.

Biz kendimizi kurtardık siz gençlerin işi zor demekle çözülmüyor sorunlar. Global planlar öyle sinsi ki düşük ısıya alışıp gevşeyen kurbağa misali, değişimin farkına bile varmadan alışıyoruz.

Ne diyelim... Rabbim bizi bize, bizim gibi acizlerin eline bırakmasın. Düşmanlara fırsat vermesin.

İlknur Şahin

ŞİİR

Annem

Sözünde hikmet vardı.

Özünde doğruluk vardı.

Kalbinde sevgi vardı,

Annem, canım annem

Yalan kibir bilmezdi.

Sözün özünü söylerdi.

Her zaman iyilikseverdi,

Annem canım annem.

Yalancıyı sevmezdi.

Daima şükrederdi.

Kalbinde saygı vardı,

Annem canım annem.

Her hâli melek gibiydi.

Lokmasını paylaşırdı.

Tüm insanları severdi,

Annem canım annem.

Şair Ahmet Demir/Salihli-Manisa

KELAM-I KİBAR KİBAR-I KELAMEST

(Büyüklerin sözü, sözlerin büyüğüdür)

Din büyüklerimiz buyurdular ki: "İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh) buyuruyorlar ki: Eğer Allah bize böyle bir yol nasip etmişse, ne mutlu. Bu yol öyle bir kıymetli yoldur ki, bu yolda olanlar isterse patavatsız olsunlar; hepsi azizdir ve makbûldür. Şahsından dolayı değil, yolun kıymetinden dolayı. Çünkü Şâh-ı Nakşibend hazretlerinin (kuddise sirruh) duası var: Ya Rabbi, mutlak kavuşturucu bir yol ver bana ki bu yolda olanlar, bu büyükleri tanıyanlar, mahrum kalmasınlar.”

Ünal Bolat'ın önceki yazıları...

Haber Asistanı

Son 30 günün haberleri
📰

Türkiye Gazetesi Haber Asistanına Hoş Geldiniz!

Son 30 güne ait haberleri, spor gelişmelerini veya yazar yazılarını sorgulayabilirsiniz.