Çok sevdiğim hikâyelerdendir. Hatta yeri geldiğinde de kullandığım bir kalıptır “Bu kabağın da bir sahibi var...” Bilenleriniz vardır lakin hatırlamakta fayda var…
Efem. Eskiden bazı dervişler bir tevazu ifadesi olarak saçlarını usturaya vurdururlarmış.
Dervişin biri bir gün berbere gider. Berberden saçlarını usturayla kazımasını, sakallarını uzun bırakıp bıyığını kısaltmasını ister.
Berber dervişin saçlarını kazımaya başlar. Derviş de tefekkür hâli içerisinde sessiz sessiz oturmaktadır.
Başının yarısı tamamen kazınmıştır. Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, iri yarı bir kabadayı içeri girer.
Sırıtarak dervişin yanına gider. Dervişin başının kazınmış kısmına bir tokat atar ve “Kalk bakalım kabak kafa, kalk da tıraşımızı olalım!” der.
Derviş kabadayıdan çekinir ve berber koltuğundan kalkar.
Berber, dervişe karşı mahcup olmakla beraber kabadayıdan da korkmuştur.
Ses çıkaramaz. Kabadayı koltuğa oturur...
Berber tıraşa başlar fakat alaycı kabadayının dili durmaz. Sürekli; “Kabak aşağı, kabak yukarı!” diye dervişle alay eder.
Tıraştan sonra kabadayı dükkândan çıkar. Henüz birkaç metre gitmeden gemden boşanmış bir at arabası, yokuştan aşağı hızla kabadayının üzerine doğru gelir.
Kabadayı kaçmaya vakit bulamaz. İki atın ortasına denge için yerleştirilmiş uzun sivri demir, kabadayının karnına batıverir.
Kabadayı yığılır kalır ve oracıkta ölür.
Berber bir anda olup biten bu olayın hayret ve şaşkınlığı içindedir. Dervişin bedduasının tuttuğunu düşünerek dervişe döner ve; “Biraz ağır olmadı mı derviş kardeş.” der.
Derviş şöyle der: “Vallahi bana kabak kafa dediği için ben ona gücenmedim. Cahilliğine sayıp hakkımı da helal etmiştim. Gel gör ki, ‘bu kabağın bir de sahibi’ var. O gücenmiş olmalı!..”
Ninem diyor ki; Harabat ehlini hor görme zakir, defineye malik viraneler var.
