“Mektubu ben gittikten sonra oku”
“Mektubu aldım, sarılıp helalleştik. Onları yolcu edip eve geldim. Mektubu açtım...”
Hatırama bugün de devam ediyorum. Tartışa tartışa ineceğim yere geldik. Ondaki bu değişim günlerce aklımdan çıkmadı. Namaz kılan bir insan nasıl beş senenin içinde bu kadar değişebiliyordu? Ne okumuştu, kimlerle görüşmüştü?
Aradan sakin bir yıl geçti. Bir pazar günü Büyükorhan’da evdeyken telefon çaldı. Arayan “Çekirge” isimli arkadaşımdı. Onun hâlini öğrendiğimden soğuk davrandım. O fark etti:
“Allah’a şükür ben artık Allah’a inanıyorum” dedi. Telefonda üzerine basa basa Kelime-i şehadet getirdi. Çok mutlu oldum. “Şimdi söyle bakalım, beni neden aradın?” dedim. Anlatmaya başladı. Özeti şuydu:
“Okulu bitirince evlendim. Aileme de hiçbir konuda danışmadım. Çok yanlış işler yaptım. Eşimden ayrıldım. Ona tazminat ödedim. Çok borçlandım. Şu anda Ankara’da çok perişan durumdayım, bana bir aylık maaş gönderebilir misin?”
Ben onun yeniden Kelime-i şehadet getirişine sevincimden “Tamam” deyip ertesi gün parayı yatırdım. Bir daha ne o beni ne de ben onu aradım...
Okullar açıldı. Anadolu Lisesini kazanan kızımın ders kitap araç gereçleri alınacaktı. Derken o aradı:
“Seni ziyarete gelmek istiyorum” dedi. Kabul ettik. Öğleden sonra geldiler. Yanında ağabeyi ve yeni evlendiği ikinci eşi vardı. Misafir ettik usulünce... Sonra müsaade istediler. Uğurlarken bana;
“Bak arkadaş. Sen benim gerçek arkadaşımmışsın. Şu mektubu al. Ben gittikten sonra oku” dedi. Onları yolcu edip eve geldim. Mektubu açtım. İçinde bir maaş tutarında döviz vardı. Mektubu okumaya başladım:
“Eğer senden o akşam para istediğimde hayır deseydin ben intihar edecektim. Çünkü senden önce en az yirmi kişiyi aramıştım. Hiçbirisinden olumlu cevap alamadım. Ama sen bana güvendin ve beni hayata döndürdün. Gönderdiğin para beni bir ay idare etti. Ben de yeni bir iş buldum. O iş yerinde de evlendim ve yeniden hayatımı kurdum. Allah senden razı olsun...”
O gelen parayla kızımın kitaplarını ve okul ihtiyaçlarını aldık. On yıl sonra mı ne duydum ki kalp krizinden vefat etmiş. Çok üzüldüm. Sadece ölüm şeklinin intihar olmayıp da normal ölüm olmasına sevindim. Allah rahmet eylesin. Nur içinde yat kardeşim...
Ramazan Günhan-Bursa
