Kaydet
|
“Kulağa ne kadar aptalca gelse de benim varlığımdan habersiz yaşayışını seviyorum”
Onu anlatmaya devam ediyorum... Onun iyi niyetli düşünceleri ve hareketlerini izlerken, söylediği sözleri, sahip olduğu manevi bakış açıları bende yeni bir ruh hâli ve sonsuza kadar ona ait olma isteği uyandırıyor. İşin ilginç yanı benim yaşadığım azabı bilmeyen masum suratındaki ifadesi, saf bir sevinç ve saygı barındırırken ona karşı hissettiklerimi bilmiyor.
‘Sevmek’ kelimesinin dillere yetmeyeceği, bir dolu metaforla dahi ifade etmekte zorlanacağım duygularımın altında ezilip kalırken onun bunun farkında olmadığını biliyorum. Ben zavallı bir adamım belki.
Böyle olmasını da seviyorum. Kulağa ne kadar aptalca gelse de benim varlığımdan çoğu zaman habersiz yaşayışını ve onu izlemekten aldığım zevki sonsuza kadar hissedebilmek için, bana attığı bakışların hayatımı her seferinde nasıl değiştirdiğinden habersiz oluşunu seviyorum.
Onu uzaktan sevmeyi seviyorum. Kendi dünyamda oluşturduğum hayalî versiyonuyla mutluluğu düşünmenin kalbime verdiği ufak sızının yanında oluşturduğu geniş sıcaklığı kucaklamayı seviyorum. Onu gözlerimle seviyorum. Zarar vermeden, kırmadan ve yıpratmadan. O, en çok beğendiğim ve tozlanmasını dahi istemediğim kıymetli bir vazo misali… Ve kalbimin derinliklerinde özenle korunuyor. Aklımda onu meftun kaldığım hâlinin aynı kalması için her seferinde ona duyduğum hayranlığın birazcık dahi eksilmemesi için çabalıyorum.
Onu insanlara anlatıyorum ama kim olduğunu söylemiyorum ya da göstermiyorum, tasvirlerimde övgülerle sarıp sarmalarken hayallerinde oluşturduğum şemada onu benim gözümle görmelerini istiyorum. Farklı bir düşünceye kapılıp da bu efsunu bozmalarını istemiyorum. Aşkımın portresini onun dışında herkesin gözleri önüne sermek istiyorum. Ben sanatçı bir adamım belki.
Derinlerdeki odada sakladıklarımı, tam olarak bu hisleri çıkarmaktan çekiniyorum çünkü onların açığa çıktıklarında değerini kaybedeceğinden endişeleniyorum. Onları bir kişi bile hafife alacak olursa gönlümdeki sarayın başıma yıkılacağından ve içindeki hayalî hâkimiyetimin sonlanacağından eminim ve bu biraz canımı yakıyor. Yine de buna alışığım çünkü onu yıllardır tanıyorum ve o benim çevresindeki varlığıma alışıp bunu olağanlaştırırken onu uzaktan sevmenin beni iyileştirici etkisine kapılıp her karşıma çıktığında ilk günkü heyecanı yeniden yaşamanın monotonlaşmayan yanıyla oldukça iyi geçiniyorum. DEVAMI YARIN
