Biz bu çağda açlıktan ya da savaştan ölmedik, biz birbirimizin gözünün içine bakmayı unuttuğumuz için tükendik.
Dünyanın çivisi falan çıkmadı, sadece insan insana ağır gelmeye başladı. Artık kimse kimsenin yükünü, nazını, hüznünü taşımak istemiyor. Herkes sadece anlık bir neşe, kullanışlı bir ilişki, zahmetsiz bir yakınlık peşinde. Sırf bu yüzden, biraz derinleşmeye çalışan, bir insana hesapsızca sarılmak isteyen kim varsa bu düzende durmadan bir duvara çarpıyor.
Sistem senin canını acıtmıyor; seni tek başına bırakıyor. Seni öyle bir noktaya getiriyor ki, "Eğer ben de onlar gibi yüzeysel, onlar gibi sahte ve umursamaz olursam canım acımaz" demeye başlıyorsun. En büyük tuzak tam olarak burada kuruluyor işte. Seni kendi rızanla, kendi ellerinle kalpsizleştirmeye zorluyorlar.
Çünkü bu çağda birine güvenmek saflık, birini gerçekten sevmek zayıflık, bir sözün arkasında durmak ise salaklık gibi gösteriliyor.
İşte tam bu yüzden içindeki o lekesiz yeri korumak bir eziyete dönüşüyor. Her gün "Değer miydi?" sorusuyla uyanıyorsun. Bir vicdanı, bir inceliği, bir karakteri taşımak sırtında tonlarca yükle yürümek gibi hissettiriyor.
Ama pes edip onlar gibi olursan, o zaman her şey biter.
Seni vazgeçirmeye çalışacaklar. İyiliğinden utandıracaklar. "Sen çok hassassın", "Fazla büyütüyorsun" diyerek seni kendi gerçeğinden şüphe ettirecekler. Sakın teslim olma.
Bunca sahteliğin, bunca ucuzluğun ortasında bir insan gibi hissetmeye devam edebilmek; canın pahasına da olsa o kalbi soğutmamak senin bu dünyaya olan tek borcun. Canın yansın, varsın yansın. Ama o sürüye katılma...
Ninem diyor ki; Eğri cetvelden doğru çizgi çıkmaz.
