Epstein ve şantaj mühendisliği!
Dünya siyasetinin koridorlarında yankılanan ayak sesleri bazen sadece diplomatik adımlara ait değildir; bazen bu sesler, bir çocuğun çığlığına ya da gizli bir kameranın mekanik tıkırtısına karışır. Jeffrey Epstein dosyası, sadece bir pedofili ağı davası değil, uluslararası ilişkilerin, istihbarat servislerinin ve küresel elitlerin "insan zaafları" üzerinden nasıl köleleştirildiğinin en somut kanıtıdır. Bugün önümüze düşen o kan dondurucu belgeler (ritüelistik vahşetler, bebeklere yönelik akılalmaz işkenceler ve George H.W. Bush gibi isimlere uzanan ağır iddialar) karanlık gerçeği açığa çıkarıyor: Modern dünya, en tepeden en aşağıya kadar bir şantaj prangası ile yönetiliyor...
Epstein’ın nasıl zengin olduğu sorusu, yıllarca finansal bir başarı öyküsü gibi pazarlandı. Ancak onun gerçek mentorü Steven Hoffenberg’in son yıllarındaki sarsıcı açıklamaları, bu illüzyonu yerle bir etti. Hoffenberg, Epstein’ın Tower Financial döneminde aslında hiçbir zaman gerçek bir banker olmadığını, onun asıl yeteneğinin bilgi toplamak ve bu bilgiyi silaha dönüştürmek olduğunu açıkça söyledi. Hoffenberg’e göre Epstein; seçkinlerin en mahrem, en karanlık arzularını keşfetmek ve bunları birer dosya hâline getirerek istihbarat pazarına sürmekle görevlendirilmiş bir operatördü. Yani karşımızda bir iş insanı değil, küresel bir şantaj mühendisi vardı!
Karayipler’in ortasındaki o ıssız ada, sadece bir eğlence merkezi değil, âdeta bir siyasal dizayn laboratuvarıydı. Lolita Express ile adaya taşınan isimlere baktığımızda karşımıza çıkan tablo gerçekten dehşet verici. Bill Clinton’dan Prens Andrew’a, Nobel ödüllü bilim insanlarından teknoloji devlerine kadar uzanan bir liste... Peki, bu isimler neden oradaydı? Cevap, bugün sızan belgelerin satır aralarında gizli. Epstein, konuklarına en ilkel dürtülerini tatmin edecekleri bir şantaj düzeni sunuyor, karşılığında ise onların tüm onurunu, itibarını ve siyasi geleceğini dijital belleklerde saklıyordu.
Bu tür bir suç ortaklığına bir kez bulaşan bir siyasetçinin, artık bağımsız bir karar alma yetisi kalır mı? Epstein’ın adası, aslında uluslararası aktörler arasındaki hassas dengelerin perde arkasında kurulduğu bir zemin oluşturuyordu.
Uzun süre örtülü kalan bu düzen, 2019’da Donald Trump’ın başkanlığı döneminde gerçekleşen Epstein'ın tutuklanmasıyla birlikte kırılma anına girdi. Trump’ın müesses nizam ile kavgası, Epstein dosyasının tozlu raflardan indirilmesine neden oldu. FBI ve NYPD yazışmalarında gördüğümüz o vahşi detayların gün yüzüne çıkması, aslında sistemin kendi içindeki dosya savaşlarının bir sonucuydu. Ancak Epstein’ın, Manhattan’ın en iyi korunan hücresinde, kameraların tesadüfen bozulduğu bir gecede gelen ölümü, bize sistemin kendini koruma refleksinin ne kadar acımasız olduğunu gösterdi...
Bu iddiaların her biri, küresel elitlerin üzerine yapışan birer leke olduğu kadar, aynı zamanda adalet sistemine olan toplumsal güveni sarsmaktadır. Eğer bu belgelerdeki iddiaların onda biri bile doğruysa, karşımızda sadece bir suç ağı değil, insanlığa karşı savaş açmış bir satanist zihniyet var demektir!
Bugün Epstein’ın kara defterinde adı geçenler hâlâ dünyanın en güçlü koltuklarında oturuyor olabilir. Asıl korkutucu olan, bu ağın sadece geçmişin bir lekesi değil, geleceğin mimarisi olmasıdır. Bugün teknolojiyi üreten, küresel rotayı çizen ve milyarlarca insanın hayatına, geleceğine hükmeden karar vericiler, eğer birer şantaj dosyasıyla rehin alınmışsa; dünya aslında özgür iradeyle değil, karanlık arşivlerle yönetiliyor demektir. Zaafları üzerinden teslim alınan bir elit tabaka, sadece kendi onurunu değil, insanlığın geleceğini de birer kaset karşılığında çoktan masaya sürmüş olabilir.
Bu yüzden Epstein meselesi bir skandal olarak değil, modern iktidarın nasıl çalıştığını gösteren bir yönetim modeli olarak okunmalıdır. Küresel güç artık yalnızca oyla, parayla ya da silahla değil; sırlarla, görüntülerle ve utanç arşivleriyle tesis ediliyor. Demokrasi vitrin, özgürlük söylem; perde arkasında ise insanların en karanlık anları üzerinden kurulan bir itaat rejimi var. Bugün küresel siyasette gördüğümüz tutarsızlıklar, ahlâki çöküşler ve ilkesiz savrulmalar; ideolojik krizlerden çok, bu rehin alma düzeninin doğal sonuçlarıdır.
Eğer karar vericiler şantajla yönetiliyor ve devletler gizli arşivlerin gölgesinde yönlendiriliyorsa, ulusal irade ne kadar gerçektir? Bu sorular cevapsız kaldıkça, Epstein yalnızca bir isim olmaktan çıkıp bir sistem sembolüne dönüşecektir...
