Şanlıurfa'nın ilk ve tek kadın itfaiyecisi

Herkes “Kadından itfaiyeci mi olur?” desede o hayallerinden vazgeçmedi. Şimdi alevlerle mücadele edip hayat kurtarıyor.

Burcu Çetinkaya

Şanlıurfa’da kısmen yaşıyor olmanın magazin röportajları yapmak istediğimde gündemi yakalayamadığım için dezavantajını yaşıyorum bazen. Ama Şanlıurfa’da çok da güzel hikâyeler çıkıyor karşıma. Bu defa de yine böyle İstanbul’a gelip kiminle röportaj yapsam diye düşünürken, hiç kadın itfaiyecisi olmayan Şanlıurfa’da bir ilke imza atan Kübra’yı tanımama vesile oldu kardeşim, dostum Nedim Atilla. Şanlıurfa itfaiye daire başkanı Mustafa Kaytan ile kısa bir sohbetle başladık önce röportaja. Şanlıurfa’nın ilk ve tek kadın itfaiye vazifelisi 23 yaşındaki Kübra Şiş’in en büyük destekçilerinden birisi Mustafa Bey: Bizim buradan çıkışımız ortalama kırk saniyedir. Telefonu arkadaşımız kaldırıp ihbarı dinledikten sonra 40 saniye içinde hazır biçimde yola çıkarız. Toplam personelimiz 265. Müdahaleci olarak yaklaşık 150 arkadaşımız var, sadece biri kadın. Konuyu ilk defa Belediye Başkanımıza açtığımızda “Kadın bu işi yapabilir mi ki?” diye sordu ama sonra ikna oldu. Meslekte başarılı olmak için fiziki yeterlilik şart. Zekânın da belli bir seviyede olması icap ediyor. Adrenalini çok yüksek ortamlara girmeniz gerekebiliyor. Keşke teşkilat hep bu mesleği meslek olarak benimsemiş insanlardan oluşsa, bugüne kadar itfaiyeye gelenlerin bir kısmı başka sebeplerden geliyor. 24 saat çalışıp, 48 saat dinlenme var, bazen o sebeple tercih edebiliyorlar ikinci bir iş alabilmek için. Ama kimisi de mesleğini çok seviyor ve bu sebeple tercih ediyor. Böyle insanların artması lazım. Kübra da meslek aşkıyla gelen arkadaşlarımızdan biri...
Kübra, nasıl tercih ettin mesleğini?
Zaten bir hayranlığım vardı. Üniversitesinin olduğunu öğrendim. Aileme söylediğimde başta karşı çıktılar. “Erkek mesleği” dediler. Ben çok kararlı bir şekilde ısrar ettim. Çünkü sevdiğim mesleği yapmak istiyordum. Üniversiteye gittiğimde çok şaşırdım, sınıftaki tek kızdım. Hatta ilk sınıfa girdiğimde beni öğretim görevlisi falan sandılar, “Ben de öğrenciyim” dediğimde şaşırdılar. Sonra herkes kabullendi, saygı duymaya başladılar.
Peki seviyor musun mesleğini?
Çok seviyorum. Eğitim hayatımda tatbikatlara gittikçe, mesleği öğrendikçe daha da çok sevdim. Hayalimi gerçekleştiriyorum.
Başvuru ve işe girme sürecin nasıl oldu, şaşırdılar mı işverenlerin?
İlk başvuru gününde iki arkadaş beraber geldik. Aslında diğer illerimizde çok bayan itfaiyeci var, hatta sadece kadın itfaiyecilerden kurulu bir ekip de var. Sadece Şanlıurfa’da yoktu. Özellikle Şanlıurfa’ya başvuru yaptım. İlimde, memleketimde de olmasını istedim. Sağ olsun Mustafa Bey de bize çok yardımcı oldu, özellikle okullu olduğumuz için çok destek verdi. Sadece bekleme süreci çok zor geçti, heyecanlıydı.
Aileniz nasıl karşıladı?
Ailem önceleri gönülsüz olsa da gönderdiler. Sonuçta tehlikeli bir iş ama mutluğumu görünce kabullendiler.
Ne kadar oldu başlayalı?
Bir ay oldu henüz. Üniversitede bire bir müdahalede çok bulunduk, ama işe girdiğimden beri henüz alışma sürecindeyim. Çok tehlikeli olaylar olmadığı sürece gidiyorum, inşallah tecrübe kazandıkça daha da aktif olacağım.
∂ Hiç tehlike atlattın mı?
Çok büyük yangınlar gördüm ama soğukkanlıyım ben.
∂ Sizi görenler şaşırıyor mu?
Evet. Bir bakan bir daha bakıyor. Bir vatandaş çakmak satıyordu, tek bacağı yoktu, yanıma geldi; çakmak hediye etti “Gazetelerde gördüm, çok sevindim, hayırlı olsun” dedi.

Mesleğimiz hiç saygı görmüyor

Meslekte hedefin ne?
Hedefim kadın itfaiyecilerin çoğalması, kendi ekiplerimizin olması.
Mesleğinizle ilgili iletmek istediğini bir mesaj var mı?
Mesleğimiz hak ettiği saygıyı görmüyor. 24 saat görev başında itfaiyeciler ama toplum “Ne yapar ki itfaiyeci, 24 saat yatıyor” diye düşünebiliyor. Akrabalarımdan bazen “Yangın çıkıyor mu? Ben hiç görmüyorum” diyenler oldu. Bazen 20 tane yangına gidiyoruz. Toplumdaki bu algı hoş değil. Mesela 2016 yılı içerisinde kayıt altına alınmış müdahale edilmiş olay sayısı 8 bin 543.
Sadece yangın değil, bazen kurtarma çalışmalarına da katılıyorsunuz değil mi?
Mustafa Bey cevap veriyor; “Beni en etkileyen olaylardan biri, minicik bir serçeyi kurtarmak için bir keresinde 42 kilometre gittik. Okuldan bir öğretmen ihbar etti ve “Bir kamelyamız var, onun borusunun içerisine serçe girdi, sesi geliyor ama çıkamıyor, 2 metrenin üstünde bir boru. Siz gelirsiniz, gelmezsiniz de bilmiyorum ama ben vicdan azabı çektim, kendimi rahatlatmak adına sizi aradım” dedi. Ekip gitti, bir pencere açtı sac boruya ve serçeyi kurtardılar. Benim en çok hoşuma giden olaylardan biridir.
Sahte ihbarlar oluyor mu?
Eskiden daha çok oluyordu, şimdi artık kayıt altına alınmasıyla daha ciddi yaklaşıyor herkes. Eski itfaiyeciler anlatır; hep aynı şahıslar, saatlerce ararmış bazen. Bazen de yanlış anlamalar oluyor. Sahur vakti “Şanlıurfa’nın büyük alışveriş merkezlerinden birisi yanıyor” diye bir ihbar geldi. Hepimiz hopladık ama meğer o sırada kaynak çalışması varmış, bir komşu da yanlış anlamış bizi aramış.

ANNE BABANIN YAPAMADIĞINI BİZ YAPIYORUZ

Sizi en çok etkileyen olaylardan birini anlatabilir misiniz?
Geçen haftalarda bir yangın oldu, içeride engelli bir çocuk kalmıştı. Abilerimizden birisi kucaklayıp kurtardı. Anne ve baba yangından kaçıyor ama itfaiyeci içeriye giriyor. Çok etkileyici bir durum bence. İnsan duygulanıyor böyle anlarda.