Yemezse ağlamayın acıkınca yiyecek

Bu uyarılar elinde tabak ve kaşıkla koşuşturan, “Yemezsen ağlarım” diyerek kaşığı çocuğun ağzına tıkıştıran annelere, anne-annelere...

Canan ERASLAN

Hadi bebeğim, anne için bir kaşık ye. Yemezsen ağlarım, çok üzülürüm. Kuş geliyor, aç ağzını. Sen yemezsen kuş kapacak.
Bu sözler eşliğinde çocuğun peşinden tabak ve kaşıkla koşan anne görmeyenimiz var mıdır? Muhtemelen yok. Çocuğu ne kadar çok yerse o kadar mutlu olan anne, her dakika çocuğun ağzına bir şey tıkıştıran anneanneler, babaanneler... Mutlaka her biri çocuğun iyiliği için böyle davrandığını söyleyecek. Amaçları çocuğun iyiliği, iyi beslenmesi olsa da uzmanlara göre yöntem yanlış. Pedagog Ayşen Yamaç, daha çok 2-5 yaş arasında başlayan yemek probleminin, anne ve babanın hatalı davranışlarından kaynaklandığını ifade ediyor. Yeme probleminin anne ve babayla çocuk arasında yaşanması muhtemel daha büyük problemlere de yol açabileceğini söyleyen Ayşen Yamaç, “Biraz daha ileri gidelim. ‘Yemezsen ağlarım’ diyen annesini üzmek istemeyen çocuk, inanmadığı bir şeyi yapmak zorunda kaldığı için yemekten nefret eder. Hayatın diğer dönemlerinde inanmadığı bir şeye, birilerini üzmemek için istemeye istemeye ‘tamam’ diyebilir. Kendi istediğini değil, başkalarının istediğini yapan bireye dönüşebilir. Bunu da hiçbir anne baba istemez” diyor.

Bırakın aç kalsın

Yapılan araştırmalar, elinde tabakla çocuğun peşinde koşan anne ve babaların, en az yarısının, “Tabak bitince çok mutlu oluyorum” dediğini gösteriyor. Ayşen Yamaç ise, “Çocuk bir süre sonra bu peşinden koşmalarınızı kullanmaya başlayacak. ‘Şunu yaparsan yerim’ tehditleri başlayınca inatlaşma artacak ve yeme problemi hastalık hâlini alacak. Onun için bırakın aç kalsın. Acıktığında mutlaka yemek isteyecek” diyor. Yamaç, yemek konusunda tehditler başladıysa uzmana başvurulmasını da öneriyor.

Mama sandalyesiyle bile masaya gelmeli

Yemeğin ailece keyifle geçirilecek zaman dilimi olduğunu anlatmak gerek. Bunun için uzmanlar, “Mama sandalyesiyle masada olmasını sağlayın. Siz yedirmeyin. Bırakın döksün, üzerini kirletsin ama kendisi yesin. Yemek yemesi için bir süre tanıyın. Bu makul sürede bitirmiyorsa sofrayı kaldırın ve bir sonraki öğüne kadar bir şey vermeyin, abur cubur yedirmeyin. Bunun için bir gün sabretseniz yeter. O size uymak zorunda kalacak. Merak etmeyin, güçsüz kalmayacak, acıkınca o isteyecek” diyor.

Peki ben ne yapacağım?

Benim bir kızım, aynı yaşta da bir yeğenim var. Günün birinde ikisi birlikte oyun oynarken yemeğe gelmek istemedi. İkisine birden, “Yemezseniz başka yemek yok” dedim ama onlar aldırmadı tabii. Aradan 1-2 saat geçti, oyunları bitti ve acıktıklarını hissettiler ama ben ‘hayır, yemek yok’ diye direttim. Bir süre sonra ağlamaya başladılar. Ben ısrarla vermeyince kardeşim, çocuğunu alıp dışarıda yemeğe götürdü. Ben ise içim acıyarak kızımın aç uyumasını sağladım. Sonraki yıllarda ise yeğenim aynı şeyi yüzlerce kere tekrarladı, problemi büyüdükçe büyüdü. Kızım ise bir daha ‘sofraya gelmem’ demedi.

"Bu bitecek"

Yine uzmanımızın tavsiyelerine kulak verelim: Tabağını yiyemeyeceği miktarda doldurup “Bu tabak mutlaka bitecek” diyerek onu zorlamayın. Mümkünse az verin, tekrar istesin. İştahsızsa, kalpli, çiçekli kalıplarla zaman zaman yemeğini eğlenceli hâle getirin. Çocuklara özel tabak ya da bardaklar da yeme isteğini artırabilir.